سرمايه اجتماعي و فعاليت‌هاي داوطلبانه در سالمندان شهر تهران

مقدمه: سرمايه اجتماعي شامل منابع مادي و معنوي است كه افراد را قادر مي‌سازد تا شبكه‌هاي پايداري از روابط نهادينه شده را ايجاد كنند. شركت در فعاليت‌هاي داوطلبانه در سطح جامعه به عنوان يك شاخص از سرمايه اجتماعي عمل مي‌كند. هدف اين مطالعه ارزيابي سرمايه اجتماعي و فعاليت‌هاي داوطلبانه در بين سالمندان ساكن در شهر تهران در سال 1400 بود. روش بررسي: مطالعه حاضر به روش مقطعي و بر روي 384 شهروند سالمند ساكن در منطقه 19 تهران كه با استفاده از نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند، انجام شد. جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد شامل سه بخش: اطلاعات دموگرافيك، اندازه‌گيري سرمايه اجتماعي و ارزيابي فعاليت داوطلبانه انجام شد. يافته ها: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه 99.7 درصد از شركت كنندگان سرمايه اجتماعي متوسط   (150-75) داشتند. همچنين 99.4 درصد از شركت كنندگان سطح بالايي از مشاركت در فعاليت‌هاي داوطلبانه را گزارش كردند. رابطه معني‌داري بين سرمايه اجتماعي با سن (P≤0/001) و وضعيت تأهل  (P≤0/001) مشاهده شد. با اين حال، هيچ رابطه معني‌داري بين فعاليت داوطلبانه و ساير اطلاعات دموگرافيك مشاهده نشد. نتيجه‌گيري: مطالعه ي حاضر نشان مي‌دهد سالمندان تهراني سطح قابل قبولي از سرمايه اجتماعي دارند و به طور فعال در فعاليت‌هاي داوطلبانه شركت مي‌كنند. براي بهره‌برداري از اين پتانسيل، بايد برنامه‌ريزي و سياست‌گذاري‌هاي موثري اجرا شود كه با نيازها و اهداف جامعه هماهنگ باشد.