اثربخشي ‌درمان شناختي تحليلي بر حساسيت ‌اضطرابي و فاجعه‌آميز‌كردن درد در بيماران مبتلا به درد ‌‌مزمن با ناگويي ‌هيجاني

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي درمان شناختي تحليلي  بر حساسيت اضطرابي و فاجعه آميزكردن درد در بيماران مبتلا به دردمزمن با ناگويي هيجاني انجام شد. روش بررسي: پژوهش مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري دو ماهه، همراه با گواه بود. جامعه آماري كليه بيماران مبتلا به درد مزمن شهر اصفهان در سال 1401 بود. نمونه گيري با روش  نمونه گيري دردسترس و داوطلبانه از بين بيماران مراجعه كننده به مطب هاي خصوصي، طي دو مرحله صورت گرفت. به اين ترتيب تعداد 24 بيمار مبتلا به درد مزمن كه در پرسش نامه ناگويي هيجاني تورنتو (1994) نمرۀ بالاي 60 دريافت كرده بودند، انتخاب و به طور تصادفي به گروه آزمايش و كنترل گمارده شدند (12 = n). ابزار پژوهش شامل پرسش نامه مقياس فاجعه آميز كردن درد ساليوان (1995) و پرسش نامه حساسيت اضطرابي تيلور وكاكس (1998) بود. گروه آزمايش درمان شناختي تحليلي را به مدت 16 جلسه نود دقيقه اي و هر هفته يك جلسه دريافت كرده و گروه كنترل هيچ گونه مداخله روانشناسي خاصي دريافت نمي كرد. داده ها  با روش آماري تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين ميانگين‌هاي تعديل شده متغيرهاي حساسيت اضطرابي و فاجعه آميز كردن درد در دو گروه تفاوت معناداري وجود دارد و ميانگين نمرات متغير حساسيت اضطرابي و فاجعه آميز كردن درد در مرحله پس آزمون و پيگيري افزايش يافته است (05/0 P) و درمان شناختي تحليلي بر حساسيت اضطرابي و فاجعه آميز كردن درد در بيماران مبتلا به درد مزمن با ناگويي هيجاني اثربخش بوده است(05/0 P).  نتيجه گيري: با توجه به اثرگذاري درمان شناختي تحليلي بر حساسيت اضطرابي و فاجعه آميز كردن درد مي توان از اين روش درمان براي بهبود بيماران مبتلا به درد  مزمن با ناگويي هيجاني سود جست.