بررسي ارتباط امنيت غذايي خانواده با حمايت اجتماعي دريافت شده در مادران بوشهري داراي كودك 12-7 سال

مقدمه: ميزان قابل توجه ناامني غذايي در شهر بوشهر لزوم شناسايي برخي عوامل مرتبط با ناامني غذايي در خانواده را الزامي نموده است. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط امنيت غذايي خانواده با حمايت اجتماعي دريافت شده در مادران بوشهري داراي كودك 12- 7 سال طراحي گرديد. روش بررسي: در اين مطالعه مقايسه اي شاهد دار از نوع مقطعي ، 153 مادر داراي كودك12-7 سال در شهر بوشهر با نمونه گيري به روش سهميه اي انتخاب گرديد. جهت نمونه گيري ابتدا  پرسش نامه 18 گويه اي امنيت غذايي وزارت كشاورزي ايالت متحده توسط مادران تكميل شد تا دو گروه امن و ناامن ايجاد گردد و سپس پرسشنامه حمايت اجتماعي دريافت شده توسط ايشان تكميل گرديد. براي آناليز نتايج از رگرسيون  لجستيك، آمار توصيفي، كاي دو و تي تست در سطح معناداري كمتر از 0.05 استفاده گرديد. يافته ها:  از 153 مادر وارد شده به مطالعه (6/%36) داراي تحصيلات ديپلم بوده و تنها22.2 درصد شاغل بودند. خانواده مادران با تحصيلات بالاتر بيشتر در گروه امن غذايي قرار داشتند(p=0/05, x2=10/22) . همچنين در خانواده هاي امن غذايي ميانگين سن كودك كمتر از خانواده هاي ناامن غذايي(2.13-=t و 0.03=p) بود. ميزان حمايت دريافت شده در74.5 درصد از مادران بالا گزارش گرديد. رگرسيون لجستيك ارتباط مثبت ضعيف معناداري(1.02 OR=و 0.002= p) را ميان حمايت دريافت شده و امنيت غذايي ازديدگاه مادران نشان داد. نتيجه گيري: باتوجه به ارتباط ضعيف ميان امنيت غذايي خانواده و حمايت اجتماعي دريافت شده توسط مادر، سنجش ديگر مولفه هاي مرتبط با ناامني غذايي مانند حمايت اجتماعي درك شده و حمايت اجتماعي دريافت شده در خانواده هاي تحت پوشش سازمان هاي حمايتي توصيه مي گردد.