اثربخشي معنويت درماني گروهي بر بهزيستي روان‌شناختي و خودكارآمدي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو تهران در سال 1402

مقدمه: بيماري ديابت به عنوان يكي از عوامل شايع مرگ و مير در جهان، فراتر از جنبه‌هاي جسمي است و مي تواند بر ابعاد رواني و احساسي نيز تأثير بگذارد. از اين رو، پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي معنويت درماني بر بهزيستي روان‌شناختي و خودكارآمدي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو تهران انجام شد.روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي و با طرح پيش‌آزمون، پس آزمون و پيگيري سه ماهه با گروه كنترل بود. جامعۀ پژوهش تمامي بيماران ديابت نوع دو بودند كه از مرداد تا آذرماه سال 1402 در مراكز درماني تهران (مسيح دانشوري، نيكان و انجمن ديابت ايران) حضور داشتند. از بين بيماران، 37  نفر از آنان با روش نمونه‌گيري هدفمند برگزيده شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (18=N) و كنترل (19=N) جايگزين شدند. ابزار گردآوري اطلاعات، شامل فرم اطلاعات جمعيت شناختي،  مقياس هاي استاندارد شدۀ بهزيستي روان‌شناختي ريف-فرم كوتاه (آلفاي كرونباخ= 0.72) و خودكارآمدي عمومي (آلفاي كرونباخ= 0.83) بود. براي تحليل داده ها از نرم‌افزار SPSS-21 استفاده شد. همچنين با توجه به مراحل مختلف اندازه گيري (پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري)، آزمون تحليل واريانس با اندازه گيري مكرر براي تجزيه و تحليل داده ها به كار گرفته شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه معنويت درماني توانست باعث افزايش بهزيستي روان‌شناختي (132.56=F) و خودكارآمدي (15.51=F) در بيماران ديابت نوع دو شود (0.001 P). همچنين ميزان اندازه اثر معنويت درماني براي بهزيستي روان شناختي 79% و خودكارآمدي 31% بود و ماندگاري تأثير آن تا سه ماه پس از درمان ملاحظه شد.نتيجه‌گيري: نتايج حاكي از تأثير معنويت درماني بر ارتقاء بهزيستي و خودكارآمدي رواني بيماران ديابت نوع دو بود. بنابراين پيشنهاد مي شود در كنار درمان روتين بيماران ديابت نوع دو، از معنويت درماني جهت افزايش سلامت رواني بيماران استفاده شود.