اثربخشي آموزش مهارت هاي زندگي بر سازگاري زناشوئي و سلامت روان در زوجين متقاضي طلاق شهرستان آمل

هدف:هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي آموزش مهارت‌هاي زندگي بر سازگاري زناشوئي و سلامت روان در زوجين متقاضي طلاق شهرستان آمل بود.روش: روش پژوهش حاضر، نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه زوجين متقاضي طلاقي كه براي طلاق به دادگاه هاي خانواده و مراكز روانشناختي در شهر آمل، در سال 1400 مراجعه نمودند، بودند. نمونه پژوهش حاضر شامل 30 زوج (30 مرد و30 زن) مي باشد كه به روش در دسترس انتخاب گرديدند. شرط ورود به پژوهش زوجيني مي باشند كه دادخواست طلاق به دادگاه و مراكز مشاوره برده اند و درپرسشنامه شاخص بي ثباتي ازدواج نمره مورد نظر را كسب كرده اند، مي باشد. ابزارگرد آوري داده ها پرسشنامه سازگاري زناشويي لاك و والاس(1959) و پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ و هيلر(1970) بود. گروه آزمايش ده جلسه 90دقيقه اي، مهارت هاي مربوط به مهارت هاي زندگي مبتني بر سرفصل هاي يونيسف را دريافت نمودند. داده‌هاي جمع‌آوري‌ شده با روش آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره و با استفاده از نرم‌افزار spss نسخه 26مورد تجزيه ‌و تحليل قرار گرفته است. يافته ها:يافته هاي پژوهش نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي زندگي بر سازگاري زناشوئي و سلامت روان در زوجين متقاضي طلاق شهرستان آمل تاثير مثبت وجود دارد و مي تواند منجر به احساس مثبت در زندگي زوجين شود.نتيجه گيري: مي توان با برگزاري كلاس هاي آموزشي مهارت هاي زندگي در زمان پيش از ازدواج، سازگاري زناشويي و سلامت روان زوجين را بهبود بخشيد.