اثربخشي آموزش روابط والد- فرزندي به شيوه مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان شناختي- رفتاري بر رضايت از زندگي مادران

زمينه و هدف: امروز تجربه زندگي رضايت‌بخش نياز اساسي جوامع انساني است. هدف اين مطالعه تعيين اثربخشي آموزش روابط والد-فرزندي به دو شيوه آموزش مبتني بر پذيرش و تعهد و آموزش شناختي - رفتاري بر رضايت از زندگي مادران بود.مواد و روش‌ها: اين پژوهش به روش نيمه تجربي با پيش و پس‌آزمون با گروه كنترل انجام‌شده. 63 نفر از مادران دانش‌آموزان پسر مشغول به تحصيل در دوره اول دبيرستان با توجه به هدف مطالعه به‌عنوان اعضاء نمونه آماري انتخاب و به گونه تصادفي در دو گروه تجربي و يك گروه شاهد قرار داده‌ شد. يك گروه از مادران روابط والد- فرزندي را به شيوه مبتني بر پذيرش و تعهد و گروه دوم به شيوه درمان‌شناختي رفتاري با استفاده از بسته آموزشي مربوط طي 10 جلسه در طول 10 هفته آموزش ديدند. گروه كنترل تا انتهاي فرآيند مطالعه در هيچ مداخله‌اي آموزشي شركت داده نشد. براي گردآوري داده‌هاي پژوهش از مقياس‌ رضايت از زندگي دينر SWLS كه يك آزمون استاندارد هست. استفاده شد، با استفاده از تحليل كوواريانس داده‌هاي به‌دست‌آمده مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفت.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه هر دو شيوه مداخله آموزشي، روش مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان شناختي- رفتاري در افزايش رضايت از زندگي مادران مؤثر است (P ≤ 0/ 01 ). هم‌چنين، اثربخشي دو شيوه مداخله آموزشي برافزايش رضايت از زندگي مادران تقريباً يكسان بود و تفاوت معني‌داري مشاهده نشد (P ≤ 0/ 01 ).نتيجه‌گيري: بنابراين، مي‌توان گفت، آموزش روابط والد- فرزندي به شيوه مبتني بر پذيرش و تعهد و درمان شناختي- رفتاري بر رضايت از زندگي مادران اثربخش است.