تبيين علّي معناي زندگي براساس ويژگي‌هاي شخصيتي، باورهاي ضمني هوش و انطباق‌پذيري

مقدمه: اين پژوهش با هدف بررسي نقش واسطه‏ گري انطباق ‏پذيري در رابطه ‏ي بين ويژگي‏هاي شخصيتي و باورهاي ضمني هوش با معناي زندگي صورت گرفت.روش: اين پژوهش از نوع همبستگي در قالب مدل معادلات ساختاري ارائه شده است. جامعه‌ي پژوهش دربرگيرنده‏ي دانش‌آموزان دبيرستاني شهر شيراز بود. از جامعه‎ آماري مذكور 315 دانش‌آموز دختر (170) و پسر (145) پايه دهم و يازدهم دبيرستان در سال تحصيلي 99-1398 به روش نمونه‌گيري دردسترس مورد بررسي قرار گرفتند. آنان به پرسش‌نامه‏ معناي زندگي (استگر و همكاران، 2006)، مقياس انطباق‌پذيري (مارتين و همكاران، 2012)، مقياس باورهاي ضمني هوش (عبدالفتاح و ييتس، 2006)، سياهه شخصيتي نئو (كاستا و مك‌كري، 1985) پاسخ دادند.يافته‎ها: در بخش‏ يافته‏ها نيز مشخص شد كه ويژگي‏هاي شخصيتي از راه انطباق ‏پذيري بر معناي زندگي اثر دارد. افزون بر اين، نشان داده شد كه باور به افزايشي و ذاتي بودن هوش بر معناي زندگي از راه انطباق ‏پذيري اثر معنادار دارد.نتيجه‎گيري: زماني كه در نهادهاي آموزشي و تربيتي به ويژگي‏هاي شخصيتي، باورهاي ضمني هوش توجه ويژه شود سازگاري افراد افزايش پيدا مي‏كند و آنان را براي موفقيت جنبه‏ هاي گوناگون زندگي بالاخص معناي زندگي آماده مي‏سازد.