اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره‬هاي ناسازگار اوليه و ادراك بيماري در بيماران با اختلال اضطراب فراگير

زمينه و هدف: طرحواره درماني يكي از درمان هاي موج سوم است كه كاربرد گسترده اي در درمان اختلالات اضطرابي دارد. پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي طرحواره درماني بر طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ادراك بيماري در بيماران با اختلال اضطراب فراگير شهر تبريز در سال 1401 انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي بود كه با استفاده از طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون و با گروه كنترل انجام گرفت. جامعه آماري شامل كليه بيماراني بود كه در سال 1401 با تشخيص اختلال اضطراب فراگير به كلينيك هاي روان پزشكي شهر تبريز مراجعه كرده بودند. از بين آنها تعداد 30 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل (15 نفر براي هر گروه) جايگزين شدند. بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير، پرسشنامه هاي طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ادراك بيماري را به عنوان پيش‌آزمون تكميل كردند و درمان مبتني بر طرحواره درماني طي يك دوره 12 جلسه اي (هفته‌اي يك جلسه) روي گروه آزمايش اجرا شد. همچنين پس آزمون، دو هفته بعد از اتمام مداخله اعمال شد. داده‌هاي گردآوري شده با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي (تحليل كواريانس چند متغيري) در نرم افزارSPSS-23 مورد تجزيه‌وتحليل قرار گرفتند. يافته ها: نتايج نشان داد ميانگين نمرات متغيرهاي پژوهش در حوزه هاي بريدگي و طرد به ترتيب در پيش آزمون و پس آزمون، 43/14 و 36/40 ، خودگرداني 35/01 و 31/01 محدوديت 39/32 و 32/12، ديگرجهت مندي 37/53 و 29/73، گوش بزنگي 47/93 و 39/86 و در ادراك بيماري 54/93 و 47/86 بود. براساس يافته ها، طرحواره درماني بر كاهش طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ادراك بيماري در بيماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگير، مؤثر بوده است (0/01 p).  نتيجه گيري: نتايج نشان داد كه طرحواره درماني باعث كاهش طرحواره هاي ناسازگار اوليه و ادراك بيماري در بيماران مبتلا به اضطراب فراگير مي شود. لذا، پيشنهاد مي شود در مراكز روانپزشكي و روانشناسي از اين روش براي درمان بيماران مبتلا به اضطراب فراگير استفاده شود.