اثربخشي آموزش مبتني بر خود دلسوزي بر سطوح خودانتقادي و نشخوار فكري مشترك در دانشجويان داراي افكار خودكشي

زمينه و هدف: وجود افكار خودكشي، يك پيش بيني كننده قوي براي خودكشي موفق در آينده ميباشد كه با عوامل روانشناختي در ارتباط است. بر اين اساس ارائه مداخلات درماني/ آموزشي به موقع ميتواند در خصوص كنترل عوامل روانشناختي و به تبع آن كاهش خودكشي موثر باشد. لذا، اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي آموزش مبتني بر خوددلسوزي بر سطوح خودانتقادي و نشخوار فكري مشترك در دانشجويان داراي افكار خودكشي انجام شد. روش كار: اﻳﻦ مطالعه از ﻧﻮع نيمه تجربي و با طرح پيش‌آزمون- ﭘﺲآزﻣﻮن با گروه كنترل نابرابر بود. جامعه آماري پژوهش حاضر كليه دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد اردبيل در سال تحصيلي 1402-1401 بودند كه 40 نفر بعد از غربالگري به روش در دسترس انتخاب و به شيوه تصادفي ساده در دو گروه آزمايش و كنترل جايگزين شدند (20 نفر آزمايش و 20 نفر كنترل). گروه آزمايش تحت 8 جلسه 75 دقيقه‏اي آموزش مبتني بر خوددلسوزي قرار گرفت. در اين مدت گروه كنترل در ليست انتظار باقي ماند. از مقياس هاي سطوح خودانتقادي و نشخوار فكري مشترك به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از طريق نرم افزار SPSS-24 در دو بخش توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و استنباطي (تحليل كوواريانس چندمتغيره) انجام گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه آموزش مبتني بر خوددلسوزي به طور معناداري منجر به كاهش خودانتقادي و نشخوار فكري مشترك در دانشجويان داراي افكار خودكشي مي شود (0/05 p). نتيجه گيري: با توجه به يافته هاي مطالعه، چنين به نظر مي رسد كه آموزش مبتني بر خوددلسوزي مي تواند به عنوان مداخله اي مؤثر براي كاهش خودانتقادي و نشخوار فكري مشترك در دانشجويان داراي افكار خودكشي مورد استفاده قرار گيرد.