نقدي بر تعامل شعر و فلسفه: جايگاه شعر در دنياي فكري امروز

بحث‏هاي افلاطون پيرامون جايگاه شعر به جدالي درازدامن ميان فلسفه و شعر انجاميد. افلاطون معتقد بود شعر در مقابل فلسفه، حقيقت را بيان نمي‏كند و اساساً نمي‏تواند به حقيقت دست يابد، دروغ مي‏گويد و مي‏تواند موجب گمراهي شود. ديدگاهي كه تا قرن‏ها به دفاع شعر از ماهيت خود انجاميد و منجر شد شعر، ابزاري براي بيان مسائل اخلاقي، عقيدتي و سياسي شود و بدين‏ترتيب نشان دهد اگر نمي‏تواند به حقيقت دست‏يابد، حداقل مي‏تواند موجب تعليم و تربيت گردد. اما در دوران جديد، زماني كه ماهيت «حقيقت» و «واقعيت» مورد پرسش واقع شده، دفاع فلسفه از شعر، به دفاع از جايگاه انديشگيِ شعر انجاميده است. امروزه شعر، در كنار فلسفه و علم، رسانه‏اي است كه روايتي از واقعيت را بازتاب مي‏دهد، روايتي كه همچون ساير رسانه‏ها، نوعي بازنمايي از واقعيت است. اين پژوهش در نظر دارد با بررسي آراء افلاطون و نقدهايي كه در دهه‏هاي اخير بر مباني انديشگي او وارد آمده و نيز نقد ديدگاه برخي پژوهشگران ايراني در زمينۀ تعامل جديد فلسفه و شعر، به تبيين نسبت شعر و فلسفه با حقيقت و واقعيت و بحث در زمينۀ جايگاه شعر در دنياي فكري امروز بپردازد.