ارزيابي جان هير از خداباوري كانت با توجه به شكاف اخلاقي

آنچه جان هير با توجه به تعاليم كانت از شكاف اخلاقي تعبير مي‌كند، در عقل عملي و تمايز ميان اراده‌ اخلاقي و ميل انسان به عدم پيروي از آن است. او اولين گام براي پل زدن اين شكاف را كمك از دو قاعده‌ امر مطلق مي‌داند: قاعده‌ قانون كلي و قاعده‌ غايت في‌نفسه. امر مطلق ما را ملزم به رعايت قوانين اخلاقي مي‌كند، زيرا اگر در حد توانمان نبود كه از آنها اطاعت كنيم، به ما دستور داده نمي‌شد كه چنين كنيم. پس ابتدا بايد قاعده‌اي را برگزينيم كه بتوانيم آن را قانوني كلي بدانيم و طبق آن عمل كنيم؛ سپس، بايد بتوانيم انسانيت را غايت خود قرار دهيم و پيشبرد اهداف و غايات ديگران را بر خواسته‌هاي خود اولويت دهيم؛ اما با وجود شري كه ذاتي انسان است، هميشه اين خطر وجود دارد كه سعادت خود را بر سعادت ديگران ترجيح دهيم، بنابراين استفاده از اين قاعده‌ها منجر به انقلابي دروني مي‌شود كه ميسر نمي‌شود، مگر با مساعدتي الهي. يعني بايد ايمان داشت به اينكه خيري اعلا وجود دارد كه اگر انسان سعادت ديگران را بر سعادت خود ترجيح داد و زندگي فضيلت‌مندانه‌اي در پيش گرفت، به او سعادتي متناسب با فضيلتش داده خواهد شد.