تعامل بين ساختار و عامليت و اشارات تربيتي آن براي دوره كودكي؛ با تأكيد بر نظريه انسان عامل

هدف:هدف پژوهش حاضر بررسي تعامل ساختار و عامليت در نظريه انسان عامل و اشارت تربيتي آن براي دوران كودكي است. روش: بدين منظور اين پژوهش با رويكرد كيفي و روش تحليلي ـ استنتاجي در سه گام مشخص انجام شد. ابتدا مؤلفه هاي مفاهيم عامليت و ساختار در نظريه انسان عامل تحليل و توصيف شدند. سپس، نسبت ساختار و عامليت در چارچوبي سيستماتيك استنتاج گرديد. درنهايت بر اساس تحليل هاي صورت گرفته، دلالت هايي تربيتي و عملي براي كياست و رياست دوران اوان كودكي عرضه شد. يافته ها: برمبناي اهتمام فلسفي نظريه انسان به مثابه عامل، ابتدا مؤلفه هاي عامليت شامل(اراده و اختيار، انديشه ورزي و...) و مؤلفه هاي ساختار در دو بخش دروني(نفس و فطرت) و بيروني(شرايط زماني و مكاني، ايدئولوژي ها و...) احصاء گرديد. درخصوص نسبت دوگانه عامليت ـ ساختار، غفلت از اسباب عامليت انسان و پذيرش كنش ناپذيري و بي ارادگي او در مصافِ ساختارها از سويي و از ديگرسو، ابرام توجيه ناپذير بر نقش ساختارها، دو كرانه ي طيفي است كه بايد از آن ها رو گردانيد. از اين رو با پذيرش عامليت به عنوان سخت هسته ي اين نظريه، ساختار نيز داراي اصالت است. بنابراين، تعامل گرايي، به معناي ميانه روي و پرهيز از گرايش به سوي كرانه هاي افراطي طيف مدنظر است. البته اين نظريه براي تدقيق اين تعامل، بيشترين استفاده را از مفهوم«گزينش و انتخاب عاملانه» نموده است. نتيجه گيري: سرانجام بنا بر فقدان عامليت در كودكي، اتخاذ انگاره كودك به مثابه شبه عامل و برداشت از دوران كودكي به مانند دوران گذار به عامليت، دلالت هاي طرح شده مي توانند تمهيدات رشد و توسعه ي پايه هاي عامليت را براساسِ اهميت تعامل پوياي دوگانه ي عامليت ـ ساختار در دوران بزرگسالي فراهم سازند.