شناسايي مولفه هاي تربيتي دانش آموزان يتيم از منظر رهبران آموزشي: مطالعه پديدارشناسي

هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر، دست‌يابي به مؤلفه‌هاي تربيتي دانش‌آموزان يتيم با بهره‌گيري از تجارب زيسته رهبران آموزشي در مدارس شاهد بود. روش: پژوهش حاضر از نوع مطالعات كيفي با استفاده از روش پديدارشناسي تفسيري و به‌كارگيري ابزار مصاحبه انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل 11 تن از رهبران آموزشي مدارس شاهد در مقطع ابتدايي شهر تهران در سال تحصيلي 01-1400 بود كه با استفاده از روش نمونه‌گيري ملاكي انتخاب شدند. به‌منظور تجزيه‌وتحليل يافته‌ها از روش پديدارشناسي تفسيري اسميت استفاده شد. يافته‌ها: نتايج حاصل از انجام مصاحبه نيمه‌ساختاريافته با رهبران آموزشي در قالب (5 مضمون كلي، 19 مضمون جزيي و 57 مضمون پايه) شامل راهبردهاي تربيتي (توجه به اصول تربيتي، تقويت مهارت‌هاي شناختي-اجتماعي، توجه به تفاوت‌هاي فردي، تربيت چندبُعدي، احسان به يتيم و اكرام يتيم)، سيستم حمايتي (حمايت همه‌جانبه از دانش‌آموزان و خانواده)، تقويت عملكرد پرورشي رهبران آموزشي (هم‌افزايي گروهي مربيان، حساسيت تربيتي رهبران آموزشي، آموزش مربيان و توجه به اهميت گزينش مربيان و كادر آموزشي)، تقويت شبكه ارتباطي (تقويت احساس تعلق به مدرسه، انعطاف در روابط و استحكام در روابط) و تقويت شبكه حمايتي (ضعف برنامه‌ريزي در زمينه‌هاي پرورشي وآموزشي مربيان، ضعف در حمايت مالي و شبكه ارتباطي) بود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر بيان‌گر خلاء توجه به موضوع ايتام در اسناد بالادستي نظام آموزش‌وپرورش و ضرورت توانمندسازي رهبران آموزشي در ميزان و نوع توجه به نيازهاي آموزشي و پرورشي دانش‌آموزان يتيم به‌ويژه در مدارس شاهد است.