كاربرد مفاهيم ديني و تصويرهاي قرآني در شعر معد الجبوري

بينامتنيت يا تناصّ يكي از تكنيك‌ هاي زباني است كه چگونگي ارتباط و تعامل ميان انواع آفرينش‌هاي ادبي را بررسي مي‌كند و در آثار منثور و منظوم اديبان به اشكال مختلف نمود دارد. اشعار معد الجبوري شاعر معاصر عراقي نيز از اين قاعده مستثني نيست. جستار حاضر با استفاده از روش توصيفي‌تحليلي در پي يافتن مهم‌ترين اهداف و دلالت‌هاي معنايي ميراث قرآني در شعر معد الجبوري برآمده است. يافته‌هاي تحقيق حكايت از آن دارد كه نشانه‌هاي بينامتنيت قرآني در شعر معد الجبوري به اشكال گوناگون بازتاب يافته است. پيوند عميق شاعر با قرآن سبب شده است تا به فراخور سخن، از تصاوير و داستان‌هاي قرآني بهره بگيرد و آن را در متن ابداعي خود بگنجاند. استمداد از مفاهيم و مباني قرآني اين امكان را به الجبوري مي‌دهد تا با احساس غنـيّ شـاعرانه و بياني شيوا بتواند اوضاع مردم ستمديدۀ جهان عرب به ‌ويژه كشور عراق را به ‌درستي تبيين كند.