اثربخشي آموزش زوج‌درماني هيجان مدار بر سبك هاي تصميم گيري وآشفتگي رابطه زنان در آستانه طلاق از منظر فرهنگي

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي آموزش زوج‌درماني هيجان مدار بر سبك‌هاي تصميم‌گيري و آشفتگي رابطه زنان در آستانه طلاق از منظرفرهنگي بود. جامعه آماري زنان در آستانه طلاق در شهر زاهدان بود. نمونه پژوهش 30 نفر از جامعه مذكور بود كه با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) به‌صورت تصادفي جايگزين شدند. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. ابزار اندازه‌گيري شامل پرسشنامه سبك‌هاي تصميم‌گيري اسكات و بروس (1995) و آشفتگي رابطه زوجي براتي و ثنايي (1394) بود. گروه آزمايش در 10 جلسه 120 دقيقه‌اي با استفاده از برنامه آموزش زوج‌درماني هيجان مدار مورد مداخله قرار گرفتند ولي براي گروه كنترل مداخله‌اي صورت نگرفت. تحليل داده‌ها با آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره و تك متغيره انجام شد. نتايج نشان داد كه آموزش زوج‌درماني هيجان مدار بر سبك‌هاي تصميم‌گيري و آشفتگي رابطه زنان در آستانه طلاق تأثيرگذار مي‌باشد و باعث كاهش آشفتگي رابطه زنان و بهبود سبك‌هاي تصميم‌گيري آن‌ها مي‌شود. بنابراين آموزش زوج‌درماني هيجان مدار به زنان كمك مي كند تا در سطح مناسبي با ديگران ارتباط برقرار كنند. هم چنين فرهنگ حاكم بر جامعه نيز مي تواند معنابخش روابط و تصميمات زنان باشد به گونه اي كه چگونگي پيدايش و استمرار پديده هاي اجتماعي، از جمله ازدواج و خانواده وابسته به آن باشد.