تغييرهاي بيوشيميايي در برگ‌هاي گل‌محمدي (Rosa × damascena) در پاسخ به شكل‌‌هاي مختلف سيليكون در شرايط تنش شوري

ارايه راهكارهاي موثر در كنترل تنش شوري در گياهان زينتي با توجه به افزايش تغييرهاي غير قابل پيش‌بيني آب و هوا در نقاط مختلف زمين و افزايش شوري خاك‌‌ها بسيار مهم مي‌‌باشد. در همين راستا، در اين پژوهش اثر شوري (تركيب كلريد سديم و كلريد كلسيم در غلظت‌‌هاي 100، 200 و 500 ميلي‌مولار) به ترتيب 9.1، 18.2 و 45.5 دسي زيمنس با نسبت يك به يك و سيليكون (250 ميلي‌گرم در ليتر) و نانوسيليكون (حاوي 250 ميلي‌گرم در ليتر سيليكات پتاسيم) با اندازه متوسط ذره‌‌هاي اوليه 12 نانومتر و مساحت سطح متناظر 200 متر مربع بر گرم و برهمكنش آن‌ها بر گل‌محمدي (Rosa × damascena) در شرايط كنترل شده گلخانه شيشه‌‌اي در قالب طرح كاملا تصادفي انجام شد. برخي از پاسخ‌هاي فيزيولوژيك برگ مانند ميزان نشت يوني، محتواي نسبي آب برگ، ميزان پرولين و فعاليت آنزيم‌هاي آنتي اكسيداني مانند كاتالاز (CAT)، پراكسيداز (POX) و آسكوربات پراكسيداز (APX) پس از كاربرد تنش مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج بررسي‌هاي انجام شده نشان داد كه نانوسيليكون و سيليكات پتاسيم از نشت يوني ايجاد شده توسط شوري در مقايسه با شاهد پيش‌‌گيري كردند. از سويي، محتواي نسبي آب برگ در پاسخ به سيليكون و نانوسيليكون تا حد زيادي حفظ شد و در تنش شوري 100 ميلي‌مولار محلول‌پاشي با سيليكون 43% و نانو سيليكون منجر به افزايش پرولين در برگ گرديد ولي اين اثر افزايشي در شرايط تنش شوري 500 ميلي‌‌مولار بسيار ملموس‌تر بود و نسبت به شاهد 3 برابر افزايش يافت كه خود بيانگر ارتباط نزديك ميان تنش شوري و سيليكون است. در مجموع به نظر مي‌رسد كه در گل محمدي مقاومت به تنش شوري توسط سازوكارهاي غير آنزيمي كنترل مي‌شود. زيرا كاربرد سيليكون و نانوسيليكون تحت شرايط شوري، اثر هم‌‌افزايي در بالا بردن ميزان فعاليت آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني كاتالاز، پراكسيداز و آسكوربات پراكسيداز داشت.