بررسي انديشه‌هاي ايرانشهري به عنوان مؤلّفۀ سبك فكري در گرشاسپ ‌نامه

گرشاسپ ‌نامۀ اسدي طوسي مهم ترين متون پهلواني و حماسي پس از شاهنامه است. اگرچه موضوع آن جنگ ها و هنرنمايي هاي پهلواني است، ولي عناصر مهم و اثرگذار در فرآيند شكل گيري انديشه هاي ايرانشهري درآن نهفته است. غرض از تحقيق حاضر شناسايي و تحليل مباني فكري ايرانشهري به عنوان يكي از مختصات در سطح فكري اين اثر ارزشمند است. حال اين سؤال مطرح است كه باورها و انديشه هاي ايرانشهري در اين كتاب چگونه بوده؟ و چه انعكاسي داشته است؟ براي پاسخ به سؤالات در اين پژوهش كه به روش تحليلي- توصيفي و مبتني بر مطالعات كتابخانه اي است، موضوعات و عناصري چون «خردوخردگرايي، خداشناسي و دين مداري، شاه آرماني، آشتي و دوستي، پيمان، سوگند، پيشگويي، دخمه ها، جادو، بخت و سرنوشت» كه از عمده ترين مباني فكري ايرانشهري ها و ايرانيان باستان بوده است، بر اساس گرشاسپ‌نامه و استشهاد به شاهنامه، بهمن‌نامه، برزونامه، فرامرزنامه، بانو‌گشسپ‌نامه و ديوان دقيقي بررسي و تحليل شده است. با مطالعه و بررسي گرشاسپ‌نامه و منظومه‌هاي حماسي سبك خراساني نتيجه مي گيريم كه كمتر بخشي از اشعار او را مي توان يافت كه تحت تأثير انديشه هاي ايرانشهري نباشد. و اين موضوعات و عناصر در گرشاسپ‌نامۀ اسدي به عنوان دومين و برترين اثر ادبي سبك خراساني متجلي شده است. و نسبت به  آثار ديگر شاعران حماسه سراي اين سبك به بهترين شكل انعكاس داشته است.