بررسي محدوده‌ي شمول إنّه لا يحبّ المسرفين با تكيه بر آراء مفسران فريقين

اسراف، مصاديق متعدّدي در قرآن كريم دارد. عبارت «إِنَّهُ لايُحِبُّ الْمُسْرِفينَ»، دو بار در قرآن كريم تكرار شده است. عبارت «لايُحِبُّ» در قرآن كريم، بر نهايت ناپسند بودن يك امر و فاعل آن، در نزد خداوند متعال دلالت كرده و فاعل آن، مورد خشم و نفرت الهي است. حال اگر اين حكم، به تمام مصاديق كوچك و بزرگ اسراف تعميم داده شود، نتيجه اين خواهد بود كه هركس كوچك ترين مصداق اسراف را هم مرتكب شود، از دايرۀ رحمت خدا به دور خواهد بود. مقاله حاضر با روش توصيفي ـ تحليلي و با بهره گيري از منابع كتابخانه اي به بررسي محدودۀ شمول اسراف پرداخته است. از نظر نگارنده، آيات 141 سورۀ انعام و 31 سورۀ اعراف، در دو سياق مشابه به كار رفته و اسلوب ساختاري خاصي را پيروي مي كنند. بدين شكل كه در هر دو سياق، از شرك و دروغ بستن بر باري تعالي، سخن به ميان آمده است؛ همچنين، عبارات يكساني وجود دارد كه احتمال پيروي هر دو آيه از ساختار واحد را تقويت مي كند. از نظر نگارندۀ اين نوشتار، الف و لام «المسرفين»، به كار رفته در«إنّه لايحبّ المسرفين»، الف و لام عهد است كه با توجّه به استعمال خاص و بارمعنايي عبارت «إنّه لايحبُّ...»، به طور خاص، فقط اسراف كاران دو آيۀ مذكور را در بر مي گيرد و الف و لام جنس نيست كه شامل حال تمام اسراف كاران و در هر درجه اي از اسراف گردد.