مراتب معنايي «ترس انساني» به‌عنوان يكي از راهكارهاي تربيتي در قرآن با توجّه به سياق

ترس از پروردگار يكي از راهكارهاي اخلاقي قرآني در راستاي رسانيدن بشر به كمال است. آموزه هاي اخلاقي قرآن داراي مراتب معنايي مختلفي هستند. اين پژوهش با روش توصيفي ـ تحليلي واژگان «ترس انساني» در قرآن و با توجّه به سياق آيات و روابط هم نشيني در آن ها بر آن است تا به اين پرسش پاسخ دهد كه جايگاه اين فضيلت در كمال اخلاقي انسان ها با مراتب معنايي متفاوت چگونه است؟ نتايج اين پژوهش حاكي از آن است كه ترس از خدا در مراتب گوناگون انساني براي رسيدن به كمال نقش مهمي دارد؛ زيرا هر كدام از آنان بهره متفاوتي از اين فضيلت مي برند. خداترسي پيامبران مقدّمه ايستادگي آنان در برابر اهل باطل گرديده و مستحقّ دريافت بالاترين مرتبه هدايت الهي شده اند. مؤمنان نيز با پذيرش ولايت الهي، شايسته نيست كه هيچ گونه خوفي به خويش راه دهند و از القاي نوميدي شيطان و لشكريانش بيمناك باشند. امّا در مقابل، كافران درباره آنچه نبايد بيم داشته باشند، هميشه نگرانند و در نتيجه به ورطه امنيتي كاذب فرو افتاده و همين باعث خسران آن ها در دنيا و آخرت مي‌گردد.