تأمل در توسعه علم گرايي برپايه عقلانيت وحياني از منظر قرآن

توسعه علم‌ گرايي بر اساس عقلانيت و متناسب با فرهنگ جامعه در علوم اجتماعي توصيه‌ شده است؛ اما توسعه علم ‌گرايي در جهان معاصر به علوم تجربي منحصر شده و بر اساس عقلانيت سكولار است؛ ازآنجاكه علم‌گرايي در فرهنگ اسلامي اتخاذ شده از وحي است، توسعه علم‌گرايي در جامعه اسلامي ‌بايست بر اساس عقلانيت وحياني باشد. هدف مقاله، توسعه علم‌گرايي همراه با پاكي و درك حقيقت و فهم عصري متن متناسب با نياز جامعه و بومي‌سازي علم به‌صورت جامعيت بخشي مفهوم علم‌گرايي است. اين نوشتار از روش تفهمي تحليل متن استفاده كرده است. يافته‌هاي تحقيق دربرگيرنده توسعه علوم رسمي در جهت اطاعت الهي، علم‌گرايي همراه با پاكيزگي از پستي‌ها، انحرافات جسمي و روحي و رشد در امور دنيايي و آخرتي و آموزش حكمت براي رسيدن به حقيقت توسط علم و عقل و نجات از گمراهي و جهالت است. گسترش مفهوم متخصصان علمي (راسخون في العلم، اوتوالعلم و اهل الذكر) به مفسران در تحليل آيات، متناسب با نياز جامعه با رعايت شرايط تفسيري و توسعه علم‌گرايي در جامعه توحيدي با در نظر داشت استقلال الهي است. نتيجه تحقيق، توسعه‌بخشي علم‌گرايي بر پايه عقلانيت وحياني در داشتن اطاعت الهي، پاكيزگي، حكمت‌آموزي و گسترش فهم تخصصي علمي در تفسير و قابل‌فهم بودن محتواي آيات الهي است؛ ازاين‌رو، علم‌گرايي منحصر به علوم مادي و تجربي نيست؛ بلكه شامل علم تجربي و غيرتجربي، مادي و معنوي، جسماني و روحاني، دنيا و آخرت است.