تحليل پايداري محلات با قابليت پياده‌روي (مورد مطالعاتي: محله چرنداب در شهر تبريز)

​امروزه به‌رغم پيشرفت‌ تكنولوژي و گسترش شتابان شهرنشيني، شهرها به‌خصوص محلات‌ شهري با مشكلات عديده‌اي روبه‌رو هستند. استفاده از وسايل نقليه ‌موتوري به ‌‌جاي پياده‌روي، در دنياي امروزي تبديل به يك هنجار شهرنشيني ‌شده است و در پي آن، مسكن‌هاي پراكنده با هسته‌هاي متعدد در خارج از محور پياده‌روي احداث شده كه توسعه گسترده و سبك زندگي ناپايدار را به‌دنبال داشته‌اند. در اين رابطه، محلات، پايداري و جذابيت خود را از نظر زندگي سالم از دست ‌داده‌اند‌. به نظر يكي ‌از راه‌حل‌ها، استفاده از قابليت‌ پياده‌روي محلات است ‌كه مي‌تواند به ‌ارتقاي كيفيت ‌محلات از منظر‌ پايداري منجر شود. هدف از پژوهش حاضر، تحليل پايداري محلات با تمركز بر قابليت پياده‌روي با توجه به نيازهاي شهروندان از نظر كيفيت ‌زندگي در محله چرنداب شهر تبريز است و به دنبال پاسخِ اين سؤال است كه آيا برنامه‌ريزي و طراحي محله با قابليت پياده‌روي به پايداري محله چرنداب منجر شده است؟ روش ‌تحقيق، تركيبي از كمي و كيفي با استفاده از راهبردهاي همبستگي و تحليل محتوا و ابزارهاي پرسش‌نامه و مصاحبه است. حجم نمونه پرسش‌نامه از طريق فرمول كوكران به‌دست آمد و براي تجزيه و تحليل اطلاعات از نرم‌افزار SPSS و Amos استفاده شد؛ حجم نمونه مصاحبه‌، شامل 12 نفر از متخصصين است كه براي تحليل داده‌ها از نرم‌افزار  Maxqda بهره گرفته شد. يافته‌ها نشان دادند از نظر ساكنين در پايداري محله چرنداب با قابليت پياده‌روي، عامل حق انتخاب بيشترين و عامل پاسخ‌گويي مكان كمترين تأثير را داشته‌ است و نيز ‌بين ادراك منفي و ادراك مثبت متخصصان، تفاوت معناداري وجود دارد. بنابراين، شرايط موجود طراحي محله‌ چرنداب فاقد بستر مناسب و امكان ترغيب ‌زيست مبتني بر ‌پياده‌مداري و زندگي پايدار است. با توجه به نتايج پرسشگري ساكنين و مصاحبه متخصصين، به ‌منظور پايداري محلات، به‌كار بردن اصل سازگاري در طراحي محله با قابليت پياده‌روي با تأكيد بر حق انتخاب كاربران، مؤثر و ضروري است