تبيين نحوه شكل‌گيري فرم نماي اصلي خانه‌هاي بعد از انقلاب اسلامي در اصفهان

سيماي شهري و فرم نماي اصلي خانه‌ها بعد از انقلاب اسلامي دستخوش تغييراتي شده و انسجام و يكپارچگي خود را از دست داده كه تحت تأثير جهاني شدن و دوره مدرن بوده است. هدف پژوهش حاضر تبيين نقش فردگرايي، به‌عنوان يكي از مولفه‌هاي دوره مدرن و يكي از عوامل مؤثر بر فرم نماي اصلي خانه‌هاي شهر اصفهان در بازه زماني از سال 1357 تا آخر سال 1396 شمسي مي باشد. در اين تحقيق 135 خانه در شهر اصفهان انتخاب و پژوهش با روش توصيفي تحليلي با بهره‌گيري از اسناد كتابخانه‌اي و مطالعات ميداني انجام شده است و يافته‌ها طبق روش كيفي و از طريق مقايسه و تفسير، تحليل شده‌اند. تا كنون مطالعات زيادي درباره اثر متقابل محيط و انسان بر يكديگر انجام شده، ولي بررسي اثر فردگرايي بر نماي ساختمان‌ها براي اولين در اين تحقيق انجام شد. در سنت اعتبار بر پايه خانواده بود ولي در دوره مدرن اين اعتبار فردي شد لذا خانه‌ها خصلت فردگرايي خود را با متمايز بودن فرم نما از ساير خانه‌ها و نيز نمايش آن بيان مي‌كنند. بين سالهاي 1357 الي 1371تمايز بين خانه ها از نظر فرم  بسيار كم بود در سال‌هاي 1372 الي 1391 تمايل به ايجاد تمايز در شكل نما و در بعضي موارد، مصالح افزايش مي‌يابد و در بين سال‌هاي 1392 الي 1396 آخر تحقيق هيچ دو خانه اي از نظر فرم شبيه به هم نبودند و مصالح گران قيمت علاوه بر شكل متفاوت موجب متمايز شدن خانه‌ها مي‌شد. خانه‌ها در سال‌هاي ابتدايي تحقيق درونگرا بودند كه با گذشت زمان روند تغيير يافته و خانه ها برونگرا شدند به نحوي كه در 15 سال آخر دوره تحقيق تمام نمونه هاي جمع آوري شده برونگرا بودند. تحقيق نشان داد كه تمايل به بيشتر ديده شدن خانه با انتخاب زمين‌هايي كه بيشتر با گذر در ارتباط هستند در دوره تحقيق افزايش معناداري داشته است.