گردشگري محله-محور با رويكرد توسعه مشاركتي (مورد مطالعه: محله اكباتان تهران)

در دهه‌هاي اخير همزمان با تحول پارادايمي در ادبيات توسعه شهري با جهت‌گيري نظري ُخردنگرانه و مردمگرايانه، تاكيد بر توسعه محلي از طريق راهبردهاي مناسب به عنوان يكي از آلترانيوهاي موثر براي توسعه شهري قلمداد شده است. در اين راستا، گردشگر‌ي در سالهاي اخير در سطح محله ها و اجتماعات محلي  به عنوان يكي از مهمترين راهبردهاي توسعه شهري مورد توجه قرار گرفته است. هدف پژوهش حاضر  ارزيابي امكان تحقق اين رويكرد در  شهرك اكباتان است.با توجه به هدف و ماهيت اين پژوهش، از روش كيفي براي گردآوري داده ها استفاده شده است. بدين منظور به مصاحبه با 17 تن از صاحبنظران حوزۀ گردشگري و برنامه­ريزي شهري پرداخته شده است.يافته‌ها نشان مي‌دهد محله مورد مطالعه توان تبديل شدن به يك محله گردشگري مدرن را دارد كه عمدتا از بازديدكنندگان تحصيلكرده با ذائقه هاي فرهنگي و اجتماعي و همينطور معماري و احياء شهري تشكيل شده باشد. اين امر مشروط به لحاظ كردن  پيش­شرط­ها، پيشران­ها و ظرفيت­ها و مرتفع كردن محدوديت­ها است. به‌عنوان نتيجه، اين پژوهش مدل توسعه مشاركتي در قالب گردشگري محله اي مورد تاييد قرار مي‌دهد. بدين معني كه اين مدل درامكان تبديل پتانسيل هاي مدرن محلي به محصول قابل عرضه در سيستم گردشگري موثرتر از مدلهاي مداخله اي عمومي/دولتي است، كه غالبا مدل هاي گليشه‌اي‌اند و خود را بر واقعيت محله تحميل مي‌كنند.