شناسايي و تحليل عوامل مؤثر بر ارتقاء فرهنگ برنامه‌ريزي درسي در آموزش عالي ايران

هدف: هدف پژوهش شناسايي و تحليل عوامل مؤثر بر ارتقاء فرهنگ برنامه‌ريزي درسي در آموزش عالي ايران بود.روش پژوهش: پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر نحوه جمع آوري داده ها توصيفي –پيمايشي است. جامعه آماري پژوهش اعضاء هيئت‌علمي رسمي و غيررسمي دانشگاه هاي استان چهارمحال و بختياري در رشته هاي برنامه‌ريزي، مديريت، علوم تربيتي، روانشناسي و علوم اجتماعي بودند كه تعداد آن‌ها بالغ ‌بر 78 نفر بود و از بين آن‌ها با استفاده از فرمول كوكران تعداد 65 نفر به‌عنوان نمونه تعيين و با روش طبقه‌اي تصادفي انتخاب گرديدند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش پرسشنامه محقق ساخته اي بود كه بر اساس مصاحبه با صاحبنظران مرتبط و بررسي مباني نظري تدوين شد. روايي پرسشنامه با استفاده از روش دلفي تامين گرديد و ضريب پايايي، با استفاده از فرمول آلفاي كرانباخ 0.949 برآورد شد. جهت تجزيه‌ و تحليل داده ها، از نرم افزار SPSS.v16 براي تحليل‌هاي توصيفي و استنباطي استفاده شديافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه عوامل مؤثر بر ارتقاء فرهنگ برنامه ريزي درسي در آموزش عالي را مي توان در پنج عامل خلاصه كرد كه مهم‌ترين آنها عامل سياسي با سهم تاثير 34.93 درصد و عامل اقتصادي با سهم تاثير 11.062 درصد هستند. در مجموع پنج عامل مورد نظر 63.6 درصد ارتقاء فرهنگ برنامه‌ريزي درسي در آموزش عالي را تبيين مي‌كنند.نتيجه‌گيري: توجه به اين عوامل مي‌تواند امكان تشخيص بهتر نقاط قوت و ضعف و همچنين تهديدها و فرصت‌ها در تحقق ارتقاء فرهنگ برنامه ريزي درسي در آموزش عالي را فراهم كند.