اثر دو نوع تمرين بازتواني تداومي و تناوبي بر VEGF و اندوستاتين سرمي در مردان مبتلا به بيماري قلبي پس از عمل آنژيوپلاستي عروق كرونر (PCI)

مقدمه آنژيوژنز فرايندي حياتي در رشد و توسعۀ بافتي به ويژه بافت عضلاني محسوب مي‌شود كه تحت تأثير انقباض عضلاني قرار مي گيرد. توسعه فرآيند آنژيوژنز در بيماران قلبي بسيار حيات بخش است. از اين رو هدف پژوهش حاضر بررسي تاثير دو نوع تمرين بازتواني قلبي تداومي و تناوبي بر VEGF و اندوستاتين سرمي در بيماران مردان مبتلا به بيماري قلبي پس از عمل آنژيوپلاستي عروق كرونر (PCI) بود. مواد و روش‌ ها تعداد 30 نفر از بيماران واجدين شرايط به صورت تصادفي در سه گروه تمرين هوازي، تناوبي و كنترل قرار گرفتند. دو گروه تمريني با توجه به پروتكل اختصاصي خود به مدت هشت هفته به تمرين پرداختند. 48 ساعت قبل و بعد از آخرين جلسۀ تمريني در شرايط ناشتا، خون گيري از گروه هاي پژوهش انجام شد. مقادير VEGF و  ESبا استفاده از كيت به روش ELISA اندازه گيري شد. براي تحليل داده ها از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و در صورت وجود تفاوت بين گروه ها براي تعيين محل تفاوت، از آزمون تعقيبي بونفروني استفاده شد. يافته ‌ها نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه اجراي تمرينات تداومي و تناوبي باعث افزايش معني‌داري در مقدار  VEGFو كاهش مقدار اندوستاتين نسبت به گروه كنترل گرديد. كاهش اندوستاتين در گروه تمرين تناوبي پررنگ‌تر بود. نتيجه ‌گيري تمرين تناوبي مي‌تواند مانند تمرين هوازي، به عنوان تمريني ايمن و اثربخش در دوره بازتواني قلبي مورد استفاده قرار گيرد. حتي مي‌توان نتيجه گرفت كه تمرين تناوبي در كاهش مسير مهاري آنژيوژنز اثر بخشي بيشتري داشت.