روابط ساختاري طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با تعهد زناشويي زوجين : نقش واسطه اي سبك‌هاي حل تعارض

مقدمه هدف تعيين روابط ساختاري طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه با تعهد زناشويي زوجين با ميانجي‌گري سبك‌هاي حل تعارض زوجين بود. مواد و روش‌ ها روش پژوهش همبستگي و جامعه پژوهش كليه دانشجويان متاهل دانشگاه آزاد اسلامي واحد مشهد درسال تحصيلي 99-98 با بيش از 3 سال سابقه زندگي زناشويي بودند كه حجم نمونه با توجه به روش آماري پژوهش براساس متغيرهاي پنهان 300 نفر تعيين شد. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي تعهد زناشويي آدامز و جونز (1997)، طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه يانگ ( 1998)، سبك‌هاي حل تعارض رحيم (1983) استفاده شد. تجزيه و تحليل داده‌ها به روش معادلات ساختاري انجام شد.يافته‌ ها بررسي‌ها نشان داد كه مدل مفهومي پيشنهادي از برازش مناسبي برخورداراست. اثرمستقيم طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر سبك‌هاي حل تعارض (0/01≥P، 72/0-=) و تعهد زناشويي منفي و معنادار است (00/01≥P، 0/44-=). اثر مستقيم سبك‌هاي حل تعارض بر تعهد زناشويي نيز مثبت و معنادار است (0/01≥P، 0/52= ß). همچنين اثر غيرمستقيم طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه بر تعهد زناشويي با ميانجيگري سبك‌هاي حل تعارض معنادار است (0/01 P، 0/37-=IF). ميزان واريانس تبيين شده تعهد زناشويي بر حسب طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه و سبك‌هاي حل تعارض برابر با 0/59 بود.نتيجه‌ گيري بنابر يافته‌هاي اين پژوهش، سبك‌هاي حل تعارض به عنوان متغير ميانجي در رابطه بين طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه وتعهد زناشويي قرار مي‌گيرد. و دو متغير سبك‌هاي حل تعارض و طرحواره‌هاي ناسازگار اوليه قادر به پيش‌بيني تعهد زناشويي هستند.