رابطۀ بين فراهم سازهاي رشد حركتي در محيط خانه و كاركردهاي اجرايي كودكان 8 تا 10 ساله روستايي (با رويكرد تاثير بافت محيط زندگي)

مقدمه: شواهد پژوهشي حاكي از آن است كه محيط عاملي مهم در بهبود تحول كودكان است. با اين حال تحقيقات اندكي در جامعۀ كودكان روستايي در زمينۀ تأثير فراهم‌سازي حركتي بر توانايي‌هاي شناختي انجام گرفته است. ازاين‌رو هدف از پژوهش حاضر بررسي ارتباط فراهم‌سازهاي محيط رشدي كودكان روستايي در توانمندسازي كاركردهاي اجرايي آنان بود.روش پژوهش: تحقيق حاضر از نوع پس‌رويدادي به روش همبستگي بود كه به‌صورت ميداني و با هدف كاربردي بودن انجام گرفت‌. جامعۀ آماري تحقيق، كودكان دبستاني 8 تا 10 سالۀ (با ميانگين 9/10 سال) استان آذربايجان شرقي بودند و نمونۀ تحقيق، 93 نفر از اين كودكان بودند كه به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند و در تحقيق شركت كردند. به‌منظور سنجش فراهم‌سازي رشد حركتي در محيط خانه از پرسشنامۀ‌ فراهم‌سازهاي رشد حركتي درشت و براي سنجش كاركردهاي اجرايي از آزمون بريف استفاده شد.يافته‌ها: بر اساس يافته‌هاي آزمون رگرسيون خطي چندگانه، بين فراهم‌سازهاي رشد حركتي و بازداري (0/042=P)  و نيز بين فراهم‌سازهاي رشد حركتي و آغازگري (0/008=P) در كودكان 8 تا 10 ساله، رابطۀ مثبت و معنا‌داري مشاهده شد. همچنين بر اساس يافته‌ها، بين فراهم‌سازهاي رشد حركتي اعم از تحريك‌كننده‌ها، محيط خانه و اسباب‌بازي‌هاي حركتي و ساير مؤلفه‌هاي كاركردهاي اجرايي رابطۀ معناداري مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج تحقيق حاضر، محيط زندگي كودكان عاملي مهم در پيش‌بيني مؤلفه‌هايي از كاركردهاي اجرايي آنان است. بر همين اساس، پيشنهاد مي‌شود كه در دوران كودكي، به‌منظور بهبود كاركردهاي اجرايي، كودكان در محيط‌هاي غني‌تري (از لحاظ وجود فراهم‌سازهايي همچون اسباب‌بازي‌هاي حركتي) قرار گيرند.