تحليلي بر فرهنگ خودمُحِق‌پندار و چالش‌هاي فراروي آموزش فرهنگِ دگرپذيري: از تماميت‌خواهي ايدئولوژيك تا تعاملات تأملي

موضوع اين پژوهش پرداختن به مساله تعديل خودمحق پنداري با آموزش فرهنگ دگرپذيري است، كه از تماميت خواهي ايدئولوژيك تا تعاملات تأملي متغير است. روش پژوهش تحليلي- استنتاجي به منزله نوعي از پژوهش‌هاي كيفي است. بعد از بررسي مباني نظري و تبيين ايدئولوژي با محوريت انديشه ونك دايك، امكان و چگونگي تأثير ايدوئولوژي در شكل‌گيري فرهنگ خود محق‌پندار استلزام شد و از هرمنوتيك فلسفي براي تعديل اين پديده، بهره گرفته شد. در واقع سعي شده نشان داده شود طرحواره‌هاي قطبي‌شده گروه خاص، كه از سوي ابزارهاي اطلاع رساني اقتدارگرا و تماميت خواه، القاء مي‌شود چگونه، شناخت و نگرشِ اجتماعيِ شهروندان را شكل داده و پياده‌سازي آن مدل ذهني، در نقش الگوي رفتار با غير، القاء مي‌شود در واقع تفاوت اين شهروند با گروه صاحب قدرت، فقط در امكان پياده‌سازي اقتدار است، و الّا هردو ذهن شبيه هستند. تجلّي اين فرهنگ در پيوستاري، از سياست‌هاي كلي ادارات تا روابط ميان فردي افراد نمايان مي‌شود. اينكه، هرمتوتيك فلسفي با عنصر امتزاج افق‌هاي فكري (به جاي خود ي مثبت و ديگري منفي)، و در فرايند تعاملات تأملي من و تويي آزاد، مي‌تواند تاحدي تعديل‌گر اين سندرم اجتماعي باشد، و تعادلي بين حق و تكليف رخ دهد، كافي نيست، زيراكه عصر، عصر حيات ايدئولوژي‌هاست نه تعاملات تأملي؛ برنامه‌ريزي واقع گرايانه آموزش توان زيست در عصر ايدئولوژي است. مي‌توان، با بازتعريف و گسترش معناي خود ي، با الهام از مفاهيم همچون قضاوت، ذوق و حس مشترك، زمينه ورود بر فرهنگ دگرپذيري را از درون فرهنگ خودمحق‌پندار، فراهم ساخت. تفصيل اين مهم در مقاله آمده است.