سنخ‌شناسي تجربي مشكلات تعامل اجتماعي در شبكه روابط همسايگي (مورد تحقيق: شهر مشهد)

دنياي جديد، تغييرات ژرف، پيوسته و گسترده‌اي را براي تعاملات اعضاي شبكه‌هاي همسايگي در بسياري از جوامع از جمله جامعه ايران به همراه داشته و سبب مساله‌مندشدن تعاملات اجتماعي در شبكه‌هاي همسايگي شده است، امري‌كه به واسطه سكونت اكثريت اعضاي جامعه در اجتماعات شهري به بروز پيامدهايي منفي براي بخش بزرگي از مردم به‌خصوص معطل ماندن بخشي از نيازهاي آنان انجاميده است. تلاش اين مقاله توصيف مشكلات تعامل در شبكه‌هاي همسايگي و ارائه يك سنخ‌شناسي تجربي از اين مشكلات بوده است. براي اين كار با 16 نفر از ساكنين شهر مشهد مصاحبه‌هايي نيمه‌ساخت‌يافته و پيوسته نوشونده انجام شد و با استفاده از شيوه كدكذاري‌هاي مرحله‌اي، مقولات زير حاصل شد: فقدان روابط و تعاملات همسايگان، كمبود تعاملات همسايگان، كاهش تعاملات همسايگان، تعاملات مقطعي، تعاملات سرد همسايگان، ضعف تعاملات‌گرم همسايگان، عدم مشاركت و همكاري همسايه‌ها، رابطه دور با همسايگان، تعاملات ابزاري همسايگان و روابط گزينشي، كه در فشرده‌ترين شكل شامل دو سنخ «كمبود تعامل» و «ضعف تعامل گرم» است.