اخلاق صلح در فرهنگ رضوي

«صلح» جوهرۀ اصلي همۀ اديان و صلح‌گرايي غايتي است كه تمامي اديان به ارائۀ راهكارهايي دربارۀ آن پرداخته اند. در فرهنگ رضوي به پشتوانۀ اصولي چون عدالت، رشد فكري و اجتماعي، مدارا و عفو، صلح از بنيادي ترين اصول در مناسبات بين المللي منظور شده و ايجاد صلح پيش از آنكه عملي مادي باشد، امري معنوي است كه به تكريم حقوق واقعي بشر متكي بوده و برخلاف ادبيات حقوقي بين‌المللي معادل يك مفهوم سلبي؛ يعني محدود به نبود جنگ نيست، بلكه فراتر از آن، مفهومي ايجابي و به معناي همزيستي مسالمت‌آميز با حفظ كرامت انساني است. اين پژوهش كه به روش توصيفي تحليلي صورت گرفته حاكي از آن است كه در فرهنگ رضوي برخلاف ديدگاه غيرواقع‌بينانه و قوم‌محورانۀ برخي مستشرقان غربي چون برنارد لوئيس، هانتينگتون و ... كه اسلام را دين ناسازگار با صلح و دموكراسي و منبع خشونت و تروريسم معرفي مي‌كنند، اسلام پيام‌آور صلح و دوستي است و اين قابليت را دارد كه نسبت بـه ديگر تئوري و پارادايم‌هاي تئوريك موجود در عرصۀ روابط بين‌الملل، ارائه‌دهنـدۀ يـك تئوري جديد و جامع باشد؛ چراكه قلمرو اجراي صلح در فرهنگ رضوي علاوه‌بر صلح در مفهوم خاص، صلح در معناي عام را نيز در برمي‌گيرد؛ در اين فرهنگ، برخلاف آنچه در ادبيات حقوق مخاصمات مسلحانه اشاره مي شود، دفاعِ مشروعِ پيش‌دستانه وجود ندارد، چراكه صلح امري مقدس و جهاد اقدامي انسان‌دوستانه و در راستاي گسترش صلح و امنيت در پرتو حاكميت الهي، نفي حاكميت طاغوت و دفاع از مظلوم و مبارزه با بي عدالتي است.