گونه شناسي نوآوري ‌هاي تفاسير دوره معاصر(مطالعه موردي سوره جمعه)

تفاسير قرآن در مقايسه ي هم زماني و در زماني تفاسير ديگر نوآوري داشته اند . اين مقاله به روش توصيفي -تحليلي ، در سه بخش ادبيات، مناهج و روش ها و اتجاهات و گرايش هاي غالب مفسران به معرفي گونه هاي نوآوري تفاسير مي پردازد. به منظور مطالعه ي دقيق تر، مختصات اين نوشتار، تفاسيرمذهب شيعه و اهل تسنن در دوره معاصر ، با تمركز بر تفسير سوره ي مباركه ي جمعه تعيين شده است. بررسي ها حاكي از آن است كه طرح نكات بلاغي بديع و بررسي سياقي با پشتوانه عقلي از گونه هاي ادبي نوآوري هاي تفاسير در اين دوره است. در باب مفردات، نقدي معناشناسانه از واژه ها، قاعده مند كردن علم مفردات و رفع تعارض معنايي مفردات از گونههاي نو در روش مفسران اين دوره است. از ديگر روش هاي نوين عصر معاصر مي توان از روش قرآن به قرآن، روش عقلي ، روش استيحايي و روش تدبري نام برد. گرايش اجتماعي و زير شاخه هاي آن، از گرايش هاي نوين دوره معاصر است. توسعه محتوايي، توسعه مصداقي، طبقهبندي نو، استدلال جديد، نقد و تحليل مبتكرانه، حل تناقضات در مباني انديشه و دفع شبهات از نوآوري هاي تفاسير دوره معاصر است و نوآوري در تفاسير اين دوره از تنوع و فراواني بيشتري نسبت به ادوار پيشين برخوردار است.