اثر بخشي آموزش شايستگي اجتماعي بر رفتارهاي قلدري، بهزيستي تحصيلي و درگيري تحصيلي دانش آموزان پسر با ويژگي هاي قلدري

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي برنامه شايستگي اجتماعي در رفتارهاي قلدري، بهزيستي و اشتياق تحصيلي دانش آموزان قلدر بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف كاربردي و از نظر روش جمع آوري اطلاعات از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون- پس آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان پسر دوره اول و دوم متوسطه مدارس شهر اروميه در سال تحصيلي 1401-1402 بود كه از ميان آن‌ها 30 نفر دانش آموز قرباني قلدري با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري قرار گرفتند. ابزارهاي اندازه‌گيري شامل مقياس قلدري ايلي نويز، پرسش نامه بهزيستي تحصيلي و مقياس درگيري تحصيلي بود. برنامه آموزش شايستگي اجتماعي به افراد گروه آزمايش به شكل گروهي در ده جلسه يك ساعته آموزش داده شد؛ اما افراد گروه كنترل هيچ آموزشي دريافت نكردند. نتايج آزمون تحليل كواريانس چندمتغيري نشان داد كه در پسآزمون، ميانگين نمره رفتارهاي قلدري گروه آزمايش در مقايسه با گروه كنترل كاهش يافته و ميانگين نمرات بهزيستي تحصيلي و درگيري تحصيلي گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل افزايش يافته است. مي توان نتيجه گرفت كه آموزش شايستگي اجتماعي مي تواند بر تنظيم و كاهش رفتارهاي قلدري، افزايش بهزيستي تحصيلي و درگيري تحصيلي دانش آموزان با ويژگي هاي قلدري موثر واقع شود