ادراك دانشجويان از تأثير يادگيري مشاركتي بر پيشرفت تحصيلي: پيگيري كيفي يك مطالعه آزمايشي در حوزه علوم تربيتي در دانشگاه تهران

پژوهش حاضر به منظور تعيين ميزان تأثير يادگيري مشاركتي بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان و شناسايي چگونگي اين تاثيرات انجام شد. ابتدا داده‌هاي كمّي و سپس داده‌هاي كيفي جمع‌آوري شدند تا اثر يادگيري مشاركتي بر پيشرفت تحصيلي دانشجويان و چگونگي اين تأثيرات را شناسايي نمايند. هشتادوهشت دانشجو در مقطع كارشناسي رشته علوم تربيتي در دو گروه آزمايشي و گواه به روش نمونه‌گيري در دسترس براي مطالعه انتخاب شدند. دانشجويان گروه آزمايشي 16 جلسه از طريق رويكرد يادگيري مشاركتي آموزش داده شدند. گروه گواه نيز به روش متداول آموزش داده شدند. در پايان‌ترم دانشجويان گروه آزمايشي كه تعدادشان 44 نفر بود در مصاحبه نيمه ساختاريافته شركت كردند تا پس از مداخله، تجربياتشان از يادگيري را بازگو نمايند. ابزار گردآوري داده‌ها آزمون معلم ساخته پيشرفت تحصيلي درس روش تدريس و برنامه‌ريزي آموزشي بود كه ابتدا توسط پنج نفر از مدرسان روش تدريس در دانشگاه‌هاي دولتي مورد بازبيني قرار گرفت و سپس روي يك نمونه 15 نفري اجرا شد. ميزان آلفاي كرونباخ براي پرسشنامه هاي هر دو درس مطلوب گزارش گرديد. نتايج نشان داد دانشجويان گروه آزمايشي در هر دو درس عملكرد بهتري دارند. ادراك دانشجويان نيز نشان داد يادگيري مشاركتي نه تنها يك محيط يادگيري همدلانه، ايمن و دلپذير ايجاد مي‌كند و مهارت‌هاي فردي و ارتباطي دانشجويان را تقويت مي‌كند، بلكه كيفيت يادگيري آن‌ها را نيز بهبود مي‌بخشد. داده‌هاي كيفي ضمن اينكه مي‌توانند نقطه شروعي براي استفاده از ساير روش‌هاي كيفي نظير مشاهده جهت درك عميق‌تر محيط يادگيري مشاركتي فراهم سازند، به‌طور تلويحي نشان مي‌دهند كه يادگيري مشاركتي مي‌تواند در كلاس‌هاي درس دانشگاه اجرا شود.