اثر تمرينات مقاومتي بر برخي از نشانگرهاي آپوپتوز ناشي از كارديوميوپاتي ديابتي و سندرم ترك مورفين در موش‌هاي نر ديابتي

مقدمه و هدف: سندرم ترك مورفين از عوامل تشديدكننده آپوپتوز در كارديوميوپاتي ديابتي است. هدف پژوهش حاضر، بررسي اثر تمرينات مقاومتي بر برخي از نشانگرهاي آپوپتوز ناشي از كارديوميوپاتي ديابتي و سندرم ترك مورفين در موش هاي نر ديابتي بود. روش كار: در اين مطالعه تجربي 32 سر موش صحرايي نر نژاد ويستار به‌صورت تصادفي به 4 گروه با 8 سر موش، شامل گروه‌هاي: ديابت، ديابت مورفين، ديابت+ تمرين مقاومتي، ديابت مورفين+ تمرين مقاومتي تقسيم شدند. پس از اجراي پروتكل القاء ديابت، گروه‌هاي معتاد 21 روز مورفين را به‌ صورت خوراكي دريافت كردند و پس از ترك مورفين گروه‌هاي تمرين به مدت 8 هفته در پروتكل تمرين مقاومتي شركت كردند. بعد همه موش‌ها كشته و تشريح شده و بافت قلب آنها خارج گرديد. براي ارزيابي فاكتورهاي آپوپتوزي از كيت‌هاي الايزا استفاده شد. يافته ها: در موش‌هاي ديابتي با سندرم ترك مقادير BAX و نسبت BAX/BCL2 نسبت به گروه ديابت به صورت معني‌داري افزايش و مقدار BCL2 كاهش يافت. تمرين مقاومتي در موش‌هاي ديابتي با سندرم ترك موجب افزايش معني‌دار BCL2 و كاهش مقدار BAX و نسبت BAX/BCL2 نسبت به گروه ديابتي با سندرم ترك شد. همچنين تمرين مقاومتي در گروه ديابت نيز موجب افزايش BCL2 و كاهش BAX و نسبت BAX/BCL2 نسبت به گروه كنترل ديابتي شد. در هيچ‌يك از موارد اختلاف معني‌داري بين گروه ديابت-سندرم ترك-تمرين مقاومتي با گروه كنترل ديابتي مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاضر نشان داد كه تمرين مقاومتي موجب كاهش فاكتورهاي آپوپتوتيك بافت قلبي ناشي از سندرم ترك مورفين در موش‌هاي ديابتي مي‌شود.