مقايسه تأثير دو شيوه تمرين مقاومتي و عملكردي بر مقادير ميوستاتين‌ و تركيب‌بدن در مردان كم‌تحرك

مقدمه و هدف: تغيير مقادير ميوستاتين و تعديل تركيب‌بدن، ممكن است به توضيح سازگاري اين متغيرها در پاسخ به تمرين كمك كند. از اين‌رو، مطالعه حاضر با هدف مقايسه تأثير دو شيوه تمريني مقاومتي و عملكردي بر مقادير ميوستاتين‏ و تركيب‌بدن در مردان كم‌تحرك انجام شد.روش كار: در اين مطالعه نيمه‌تجربي، با طرح پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل، از بين مردان كم‌تحرك شهر اصفهان در سال 1401، 45 نفر به‌‌صورت در دسترس و هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفي به سه گروه تمرينات عملكردي، تمرينات مقاومتي و كنترل تقسيم شدند. هر دو پروتكل تمريني به‌مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه 40 تا 50 دقيقه انجام گرفت. خون‌گيري جهت ارزيابي مقادير ميوستاتين و اندازه‌گيري درصد چربي و توده بدون‌چربي ‎‏در دو مرحله پيش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد.‏ داده‌ها با استفاده از آزمون كوواريانس و آزمون تعقيبي بنفروني با نرم‌افزار SPSS24 در سطح معناداري ۰۵/۰ تحليل شدند.يافته‌ها: نتايج مطالعه نشان داد كه هر دو روش تمريني بر كاهش ميوستاتين‎‏ ‏و درصد چربي بدن و افزايش توده بدون‌چربي مردان كم‌تحرك تأثير معناداري داشتند (0.001 p). اما اين تغييرات در گروه تمرين عملكردي نسبت به گروه تمرين مقاومتي بيشتر ود(p 0.05)..نتيجه‌گيري: اين نتايج نشان‌دهنده تأثير هر دو روش تمريني بر كاهش ميوستاتين‎‏ ‏و درصد چربي و افزايش توده بدون‌چربي بدن است، هر چند اين تغييرات در تمرينات عملكردي بيشتر بود. بنابراين، توصيه مي‌شود؛ ‏مربيان، ورزشكاران و ساير مسئولين درگير در تمرينات ورزشي از اين روش‌هاي تمريني به‌ويژه تمرينات عملكردي براي پيشرفت اجرا‌هاي ورزشي، و بهبود تركيب‌بدن استفاده نمايند.