بررسي تغييرات بيان ژن‌هاي Paxillin و PTK2 در بافت مغز موش‌هاي صحرايي مبتلا به گليوبلاستوماي مولتي‌فرم بدنبال تمرين ورزشي هوازي

مقدمه و هدف: تمرين ورزشي يكي از عوامل پيشنهادي براي كاهش مرگ و مير ناشي از انواع سرطان به ويژه سرطان مغز است. هدف از مطالعه حاضر، بررسي تغييرات بيان ژن هاي Paxillin و PTK2 در بافت مغز موش هاي صحرايي مبتلا به گليوبلاستوماي مولتي فرم بدنبال تمرين ورزشي هوازي مي باشد.روش كار: 24 موش صحرايي نر ويستار به 3 گروه (8=n) كنترل سالم، تومور مغزي و تومور+ورزش هوازي (Aerobic training; AT) تقسيم شدند. گليوبلاستوما در قشر فرونتال موش‌ها تزريق شد. گروه تمريني به مدت 4 هفته و 3 روز در هفته با سرعت 18 متر در دقيقه به مدت 25 تا 40 دقيقه تمرينات هوازي را روي نوارگردان انجام دادند. در پايان، موش‌ها قرباني شدند و ژن هاي Paxillin و PTK2 بافت مغز به روش Real-time PCR آناليز شدند. براي تاييد تومور نيز از تصاوير هيستولوژي با روش H E استفاده شد.يافته ها: گروه تومور افزايش نكروز و آسيب بافتي مغز را نسبت به گروه كنترل سالم نشان داد. همچنين گروه تومور افزايش معني دار در بيان ژن هاي Paxillin وPTK2  را نسبت به گروه كنترل سالم نشان داد (0/001 p). اين در حالي بود كه انجام تمرين هوازي در حيوانات داراي تومور مغزي سبب كاهش معني دار در Paxillin وPTK2 ، نسبت به گروه تومور شد(0/001 p). نتيجه‌گيري: انجام تمرين هوازي در حيوانات داراي تومور مغزي مي تواند استحكام سلولي تومور را با كاهش بيان ژن هاي Paxillin و PTK2  (مؤثر در ماتريكس خارج سلولي) كاهش دهد. با اين وجود در اين زمينه نياز به مطالعات بيشتر است.