اثر تمرين هوازي با شدت متوسط بر سطوح سرمي اينترلوكين-6، اينترلوكين-10 و پروتئين واكنش گر C در بيماران بهبود يافته از كوويد-19

مقدمه و هدف: فعاليت ورزشي از جمله راهكارهاي غير تهاجمي جهت بازتواني و پيشگيري از عوارض و عواقب بيماري هاي مرتبط با كوويد-19 مي باشد. هدف از اين مطالعه بررسي اثر تمرين هوازي با شدت متوسط بر سطوح سرمي اينترلوكين-6، اينترلوكين-10 و پروتئين واكنش گر C در بيماران بهبود يافته از كوويد-19 بود.روش كار: اين مطالعه از نوع كارآزمايي باليني كاربردي و با طرح پيش آزمون و پس آزمون بود. بدين منظور 24 مرد بهبود يافته از كوويد-19 به صورت داوطلبانه انتخاب و به شكل تصادفي ساده در دو گروه تجربي (12 نفر) و كنترل (12 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربي برنامه تمرين هوازي شامل هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه 40 تا 55 دقيقه با شدتي معادل 60 تا 80% حداكثر ضربان قلب را اجرا كردند. سطوح سرمي IL-6، IL-10 و CRP (قبل و 48 ساعت بعد از پروتكل) اندازه گيري شد. داده ها با استفاده از آزمون آماري كوواريانس در سطح (0/05 p) آناليز شدند. يافته ها: نتايج نشان داد كه تمرين هوازي منجر به تغيير معنادار سطوح سرمي IL-6 و IL-10 در گروه تجربي نسبت به گروه كنترل نشد (0/05 p) اما باعث كاهش معنادار سطوح سرمي CRP در گروه تجربي گرديد (0/05 p). بررسي تغييرات درون گروهي مقدار IL-10 و CRP نشان داد كه بين ميانگين قبل و بعد در گروه تجربي تغيير معناداري وجود دارد (0/05 p). در حالي كه بين مقادير قبل و بعد در IL-6 تفاوت معناداري مشاهده نشد (0/05 p).نتيجه‌گيري: بر پايه نتايج اين مطالعه اجراي تمرينات هوازي مي تواند از طريق بازيابي توان فيزيكي در بيماران بهبود يافته از كوويد-19، موجب تنظيم و تعادل سايتوكاين هاي ضد التهابي و التهابي و تعديل در مقدار CRP گردد.