تاثير تمرين مقاومتي و نانوكوركومين بر نشانگرهاي التهابي بافت تومور (NF-κB و IL-1α) در موش هاي صحرايي مبتلا به گليوبلاستوماي مولتي فرم

مقدمه و هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسي تأثير تمرين مقاومتي و مكمل نانوكوركومين بر مقادير پروتئيني NF-κB و IL-1α درگير در متابوليسم تومور در موش هاي صحرايي مبتلا به گليوبلاستوماي مولتي فرم (GBM) مي باشد.روش كار: 30 سر موش صحرايي نر ويستار به 5 گروه كنترل سالم،GBM ، GBM+ تمرين مقاومتي (RT)، GBM+ مكمل نانوكوركومين (NCUR) و GBM+RT+NCUR تقسيم شدند. GBM در قشر فرونتال موش‌ها تزريق شد. گروه تمريني براي مدت 4 هفته، 3 روز در هفته، تمرينات مقاومتي فزاينده را انجام دادند. در پايان، موش‌ها قرباني شدند و تغييرات بافتي تومور مغزي با روش H E و همچنين مقادير پروتئيني NF-κB و  IL-1αبا روش وسترن بلات ارزيابي شدند.يافته ها: نسبت به گروه كنترل سالم گروه GBM تغييرات معني دار بافتي (افزايش مساحت تومور) و افزايش مقادير پروتئيني  IL-1αرا نشان داد (p 0/05). در بررسي تغييرات بافتي مشخص شد كه گروه هاي GBM+RT، GBM+NCUR و GBM+RT+NCUR (p 0/05) كاهش معني داري را در مساحت تومور مغز را نسبت به گروه GBM نشان دادند. همچنين گروه GBM+RT+NCUR كاهش معني دار در مساحت تومور را نسبت به گروه هاي GBM+RT و GBM+NCUR (p 0/05) نشان داد. نتيجه‌گيري: به نظر مي رسد براي ارزيابي تغييرات نشانگرهاي التهابي درگير در متابوليسم تومور بايد از مدت زمان درماني بيشتر، دوز متفاوت مكمل مصرفي، تمرينات ورزشي متفاوت، شدت و حجم تمرين ورزشي متنوع استفاده كرد. همچنين پيشرفت بيماري مي تواند از عوامل تأثيرگذار بر عدم تغيير فاكتورهاي مولكولي مطالعه حاضر باشد.