اثر تمرين تركيبي بر بيان ژن هاي FoxO و Atrogin عضلات دو قلو و نعلي موش‌هاي صحرايي سالمند

مقدمه و هدف: تحليل رفتن عضلات اسكلتي يك وضعيت ناتوان كننده رايج است كه با بي حركتي و سالمندي همراه است كه منجر به كاهش عملكرد عضلاني مي شود، بر اين اساس هدف از پژوهش حاضر سنجش اثر تمرين تركيبي بر بيان ژن هايFoxO  و Atrogin عضلات دو قلو و نعلي موش هاي صحرايي سالمند بود.روش كار: مطالعه حاضر به روش تجربي با 14 سر موش صحرايي نر سالمند نژاد ويستار با بازه سني 22 الي 24 ماهه بود كه در دو گروه تجربي و شاهد تقسيم شدند. تمرينات تركيبي شامل 5 جلسه تمرين در هفته به مدت 10 هفته انجام شد. ميزان بيان ژن هاي مورد نظر از روش Real Time -PCR استفاده گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تي مستقل استفاده شد.يافته ها: نتايج نشان داد بعد از 10 هفته تمرين تركيبي ميزان بيان ژن FoxO در عضله نعلي و ميزان بيان ژن Atrogin-1   در هر دو عضله نعلي و دوقلو در گروه تجربي در مقايسه با گروه شاهد كاهش معني دار داشت (0/05 p). مقايسه بيان ژنFoxO  در دو عضله نعلي و دوقلو در گروه تجربي داراي اختلاف معني داري بود به نحوي كه كاهش ميزان بيان اين ژن در عضله نعلي معني دار بود (0/05 p).نتيجه‌گيري: نتايج اين پژوهش نشان داد كه تمرين تركيبي موجب كاهش بيان ژنFoxO  در عضله هوازي نعلي و كاهش بيان ژن Atrogin-1 در هر دو نوع عضله هوازي نعلي و عضله بي هوازي دوقلو موش هاي صحرايي سالمند مي گردد كه نيازمند تحقيقات بيشتر بر روي نمونه هاي انساني است.