حضور زنان ايراني در عرصه هاي بين المللي در دوره ي پهلوي اول: تأثيرات و تعاملات

دوران حكومت رضاشاه نقطه‌عطفي در تحولات خارجي ايران تلقي مي‌شود.وي همواره در صدد بود كه موازنه‌اي بين قدرت‌هاي خارجي ايجاد كند و نوسازي را از ملزومات اين مسير قلمداد مي‌كرد. برنامه‌هاي نوسازي او زنان را به عنوان نيمي از جامعه مورد هدف قرار داد و اصلاحاتي در اين زمينه صورت گرفت.به همين منظور غرب بهترين الگو براي زنان شد و روابط با كشورهاي ديگر مورد توجه دولت و فعالان زن قرار گرفت.مسئله‌ي اصلي پژوهش اين است حضور زنان در عرصه‌هاي بين‌المللي چه دستاوردهايي براي زنان و دولت داشته است؟اين ارتباطات چه تاثيري در جايگاه زنان ايراني ايجاد كرده‌است؟پژوهش حاضر با استفاده از روش توصيفي و تحليلي و با تكيه بر اسناد و نشريات در صدد تبيين روابط زنان با كشورهاي ديگر و برگزاري كنگر‌هاي بين‌المللي زنان و تاثير اين تعاملات مي‌باشد.يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد حضور زنان در عرصه‌هاي بين‌المللي باعث مي‌شد ضمن دستيابي به الگوي مناسب پيشرفت خود، به تغيير ديدگاه غربي‌ها نسبت به زنان ايراني كمك كنند.همچنين ارتباط زنان ايران با زنان كشورهاي ديگر و قوانين تصويب شده در كنگره‌ها در بهبود وضعيت زنان ‌تأثيرگذار بود و زنان ايراني در تعامل با اين كشورها تحث‌تاثير اقدامات زنان غربي در صدد به دست-آوردن حقوق فردي و اجتماعي خود قرار گرفتند.