بهبود عملكرد درب‌هاي ضد انفجار با تمركز بر ساختار و مشخصات سازه‌اي سخت‌كننده‌ها

اين مطالعه به بهبود عملكرد درب‌هاي ضد انفجار با تمركز بر پيكربندي، چينش و مشخصات سخت‌كننده‌ها مي‌پردازد. در اين راستا مدل‌سازي عددي گسترده‌اي جهت ارزيابي تأثير پارامترهاي فوق بر عملكرد درب مستطيلي تحت اثر بار انفجار صورت‌گرفته است. درب‌هاي مدل شده داراي تعداد متعددي سخت‌كننده در وجه دروني خود هستند كه به آن‌ها در جذب انرژي و كاهش تغيير مكان كمك مي‌نمايد. علاوه بر شكل سخت‌كننده‌ها، براي تعيين تعداد سخت‌كننده بهينه به‌گونه‌اي كه ضمن كاهش جابه‌جايي، ميزان فولاد مصرفي نيز بهينه‌ گردد عمليات بهينه‌سازي صورت‌گرفته است. همچنين ضخامت بهينه سخت‌كننده‌ها باتوجه‌به تعداد سخت‌كننده‌ها تعيين شد. بر اساس تحليل‌هاي انجام شده مشخص گرديد كه در عين ثابت‌بودن وزن درب ضد انفجار، استفاده از سخت‌كننده غير منشوري باعث كاهش جابه‌جايي مركز آن تا حدود 30 درصد خواهد شد. همچنين باتوجه‌به بهينه‌سازي‌هاي انجام شده، درصورتي‌كه ضخامت در نظر گرفته شده براي سخت‌كننده كمتر از 25 درصد ضخامت صفحه درب باشد، تعداد 7 سخت‌كننده، درصورتي‌كه ضخامت سخت‌كننده بين 25 تا 40 درصد باشد، تعداد 5 سخت‌كننده، هنگامي‌كه ضخامت سخت‌كننده بين 40 تا 60 درصد باشد، تعداد 3 سخت‌كننده و با ضخامت بيشتر از 60 درصد، تعداد يك سخت‌كننده بهترين حالت عملكردي درب ضد انفجار را ايجاد خواهد نمود.