اثر مشاركت خستگي عضلاني مركزي و محيطي ناشي از انقباضات زيربيشينه‌ي مچ پا بر همكوشي‌هاي عضلاني و كنترل قامت

اثر خستگي عضلاني مچ پا بر تغييرات كنترل قامت و همكوشي‌هاي عضلاني بررسي شده است، اما نياز به بررسي بيشتر مشاركت ابعاد خستگي عضلاني (محيطي و مركزي) بر تغييرات كنترل قامت و همكوشي‌ عضلات مي‌باشد. بنابراين هدف اين پژوهش تعيين اثر انقباضات عضلاني زيربيشينه بر تغييرات كنترل قامت و همكوشي‌هاي عضلاني بود. دوازده شركت كننده ۳۳-۲۵ سال) به صورت داوطلبانه در اين مطالعه شركت كردند. ابتدا تحريك‌هاي الكتريكي بر عصب درشت نئي اعمال شد تا موج M، خستگي مركزي و خستگي محيطي شركت‌كننده‌ها طي انقباضات ارادي بيشينه اندازه گيري شوند. سپس شركت‌كنندگان نوسان جلو-عقب بر روي صفحه نيرو انجام دادند تا ميزان همكوشي‌هاي عضلاني ده عضله و مركز فشار آنها ثبت شوند. شركت‌كننده‌ها پروتكل خستگي عضلاني حاصل از انقباضات زيربيشينه را بر روي دينامومتر انجام دادند و پس از آن متغيرهاي مربوط به قبل از خستگي مجددا اندازه‌گيري شدند. اثر خستگي عضلاني با آزمون آماري تي وابسته و تعداد هم‌انقباضي‌ها با آزمون زد فيشر آزمون شد. خستگي حاصل از انقباضات زيربيشينه موجب افزايش معنادار ناحيه نوسان مركز فشار شد. واريانس فعاليت عضلات، همكوشي‌هاي عضلاني بعد از خستگي عضلاني كاهش و تعداد هم انقباضي‌هاي عضلاني نيز به طور معناداري افزايش يافتند. همچنين خستگي مركزي (16/64 درصد) به طور معناداري مشاركت بيشتري نسبت به خستگي محيطي (2/32 درصد) بعد از انقباضات زيربيشينه داشت. بنابراين با توجه به نتايج اين مطالعه د بررسي مكانيسم‌هاي محيطي و مركزي حاصل از خستگي عضلات مچ پا مي‌تواند براي برنامه‌ريزي تمرينات توانبخشي و تعادلي مفيد باشد.