نقش باليدگي‌جسماني و نوع نگرش والدين به بازي بر شايستگي‌حركتي ادراك شده دختران در دوران قرنطينه‌خانگي ناشي از پاندمي كوويد19

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش سطوح باليدگي جسماني و نوع نگرش والدين به بازي بر شايستگي حركتي ادراكشده دختران 9 تا 11 سال در دوران قرنطينه خانگي ناشي از پاندمي كويد 19- بود. پژوهش حاضر ، مشاهده مقطعي و كاربردي بود و 300 شركت كننده دختر سال تحصيلي 1399-1400 در منطقه 19 شهر تهران به روش نمونه گيري هدفمند از ميان دانش آموزان و براساس معيارهاي ورود به مطالعه در پژوهش شركت كردند. به دليل دوران شيوع بيماري كويد19- و آموزش مجازي كودكان در دوران قرنطينگي خانگي، داده هاي پژوهش حاضر به صورت نظرسنجي آنالين شامل سه بخش درمورد ويژگي هاي جمعيت شناختي، شايستگي حركتي ادراك شده و نگرش والدين به بازي جمع آوري شد. براي تعيين وضعيت باليدگي جسماني از روش برآورد درصد قامت بزرگسالي كه در سن معيني كسب شده است (روش خميس-روشه، 1994) استفاده شد. نتايج تحليل واريانس چندمتغيره نشان داد اثر اصلي باليدگي جسماني و اثر اصلي نوع نگرش والدين به بازي در فضاي باز بر مهارتهاي جابه جايي (0/001=P)، كنترل شيء (0/001=P )و شايستگي حركتي اداركشده (0/001=P )معنادار بود. كودكان با سطوح باليدگي نرمال و زودرس و نگرش مثبت به بازي در فضاي باز، در مهارت هاي جابه جايي، كنترل شيء و شايستگي حركتي ادارك شده در مقايسه با كودكان ديررس و كودكاني كه نگرش منفي به بازي در فضاي باز داشتند، عملكرد بهتري داشتند. بازي در فضاي باز و طبيعت براي كودكان با سطوح باليدگي متفاوت، به منظور رشد مهارتهاي حركتي بنيادي در دوران قرنطينه خانگي و پس از آن توصيه مي شود.