تاثير خودكنترلي دشواري تكليف در ابتدا و انتهاي تمرين بر يادگيري حركتي

به نظر مي رسد تركيب خودكنترلي دشواري تكليف با دشواري تحميلي از خارج باعث بهبود بهتر عملكرد نسبت به شرايط كاملا خودكنترل شده مي شود. هدف تحقيق، تعيين اثر خودكنترلي دشواري تكليف در ابتدا و انتها تمرين بر يادگيري حركتي بود. بدين منظور، به‌صورت تصادفي 48 دانش آموزان مبتدي مقطع متوسطه دوم با ميانگين سني (1.75± 17.5) سال، در چهار گروه شامل گروه كاملاخودكنترل، خودكنترل در ابتدا، خودكنترل در انتها و جفت شده به‌صورت تصادفي قرار گرفتند. در مرحله اكتساب كه شامل 100كوشش مي باشد به شركت‌كنندگان گروه‌هاي خودكنترل گفته شد قبل از هر كوشش مي‌توانند هر يك از فواصل، (3، 3/5، 4، 4/5، 5) متري را براي پرتاب بسكتبال انتخاب و تمرين كنند. ميانگين نمرات دقت پرتاب بسكتبال در مرحله اكتساب و آزمون‌هاي يادداري و انتقال با استفاده از روش تحليل واريانس مركب با اندازه‌گيري مكرر تحليل شد. نتايج تحقيق نشان داد كه خودكنترلي دشواري تكليف باعث بهبود دقت نسبت به گروه جفت شده شد (0.001=P) . همچنين، نتايج گروه خودكنترلي دشواري تكليف در ابتدا نسبت به گروه انتهاي تمرين بهتر بود (0.001=P) و دقت گروه خودكنترلي دشواري در ابتدا نسبت به گروه خودكنترلي دشواري تكليف و گروه جفت شده به‌طور معناداري بهتر بود (0.001=P). به‌طوركلي مزاياي خودكنترلي دشواري تكليف با استفاده از چارچوب نقطه چالش، ديدگاه پردازش اطلاعات و ديدگاه شناختي توجيه شد.