تأثير تصويرسازي كانون توجه دروني و بيروني نزديك و دور بر زمان پاسخ كاراته كاهاي ماهر

تصويرسازي حركتي عمل شناختي پيچيده‌اي است كه در طول آن فرايند اجراي يك حركت (از آماده‌سازي تا رسيدن به هدف) در ذهن بازنمايي مي‌شود. در پژوهش حاضر، تأثير دستورالعمل دروني در مقابل بيروني نزديك و دور كانوني كردن توجه در طول تصويرسازي حركتي بر زمان پاسخ چهار مهارت‌ خوب تمرين شده كاراته ارزيابي شد. در يك طرح نيمه تجربي، 43 نفر ورزشكار ماهر (24 زن و 19 مرد، ميانگين سني: 4.50±15.88 سال) پيش‌آزمون را در مقابل يك دستگاه محقق‌ساخته انجام دادند. محرك‌هاي غيرمنتظره‌ي بينايي به صورت تصادفي توسط دستگاه ارائه و زمان‌هاي پاسخ هر كدام از مهارت‌ها در يك نرم‌افزار متصل به آن ثبت شد. سپس، هر كدام از كاراته‌كاها در يكي از سه گروه‌ تمرينيِ تصويرسازي توجه دروني (7 زن، 7 مرد)، توجه بيروني نزديك (6 زن، 5 مرد) و توجه بيروني دور (6 زن، 5 مرد) در 12 جلسه و يك گروه كنترل (5 زن، 2 مرد) شركت كردند. پس از اجراي پس‌آزمون مشابه با پيش‌آزمون، با استفاده از تحليل كوواريانس چند عاملي، نتايج مشخص كرد اثر جنسيت معني‌دار نبوده و تنها تصويرسازي توجه بيروني نزديك براي فنون پايين‌تنه منجر به بهبود عملكرد شده بود (0.05 p). به‌هرحال، چنين اثري براي فنون بالاتنه مشاهده نشد و تأثير نگه‌د-اشتن كانون توجه در طول تصويرسازي بر اندام‌هاي بدن (تصويرسازي توجه دروني) و بر پيامد دور حركت (تصويرسازي توجه بيروني دور) معني‌دار نبود (0.05 p). پيشنهاد مي‌شود مشابهت استراتژي توجهي بيروني ورزشكار به تكليف واقعي در طول مرور ذهني نقش مهمي در اثربخشي تصويرسازي حركتي دارد.