ارتباط بين عوامل پيش بيني كننده و پيامدهاي درمان با تزريق داخل زجاجيه بواسيزوماب در انسداد وريد مركزي شبكيه

سابقه و هدف: انسداد وريد مركزي شبكيه يك اختلال شايع عروقي وابسته به سن است كه در آن وريد اصلي شبكيه به طور جزئي يا كامل مسدود مي شود و منجر به ادم ماكولا مي شود و اين مي تواند منجر به تاري ديد و از دست دادن بينايي شود. هدف از انجام اين مطالعه، ارزيابي عوامل پيش آگهي شامل تغييرات حدت بينايي و ضخامت ماكولا در پاسخ به درمان با تزريق داخل زجاجيه بواسيزوماب مي باشد.مواد و روش ها: اين مطالعه كوهورت تاريخي بر روي 107 بيمار مبتلا به انسداد وريد مركزي شبكيه انجام شد و وضعيت فشار خون، هايپرليپيدمي و ديابت آنها ثبت شد. همه بيماران با تزريق داخل زجاجيه اي 1/25 ميلي گرم در 0/05 ميلي ليتر بواسيزوماب تحت درمان قرار گرفتند. حدت بينايي و ضخامت ماكولا در ابتدا و در تمام پيگيري هاي بعدي به مدت سه ماه انجام شد. سپس تغييرات حدت بينايي و ضخامت ماكولا مورد تجزيه و تحليل و بررسي قرار گرفت. يافته‌ها: پس از مداخله با بواسيزوماب، بهبود قابل توجهي در حدت بينايي (0/13±0/104 در مقابل 0/22±0/296) و ضخامت ماكولا (64±425/41 در مقابل 51/82±325/94) مشاهده شد (0/001 p، براي هر دو). بهبود ضخامت ماكولا در پاسخ به درمان با بواسيزوماب در بيماران مبتلا به هايپرليپيدمي به طور قابل توجهي كمتر از بيماران با پروفايل ليپيدي نرمال بود(0/035=p). ارتباط معني داري بين كاهش ضخامت ماكولا و فشار خون بالا يا ديابت پيدا نشد. همچنين ارتباط معني داري بين بهبود حدت بينايي و هايپرليپيدمي، فشار خون بالا، ديابت، سن و جنسيت مشاهده نشد.نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه درمان با بواسيزوماب در بهبود موفقيت آميز حدت بينايي و ضخامت ماكولا موثر مي باشد. هايپرليپيدمي نيز ارزش پيش آگهي در درمان با بواسيزوماب در بيماران مبتلا به انسداد وريد مركزي شبكيه را دارد.