ارتباط سطح سرمي سديم با اختلال و ناتواني در مبتلايان به سكته مغزي

سابقه و هدف: سطح پايين سديم سرم با پيامدهاي بد و افزايش مرگ و مير در بيماران سكته حاد مغزي همراه است. اما نقش هيپوناترمي به عنوان يك شاخص پيش آگهي منفي بحث برانگيز بوده است. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط سطح پايين سديم سرم با اختلال و ناتواني بيماران سكته مغزي بابل انجام گرديد.مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي در مدت 6 ماه بر روي 125 نفر از بيماران سكته مغزي بستري در بيمارستان آيت اله روحاني بابل انجام شد. از مقياس سكته مغزي موسسه ملي سلامت و مقياس رتبه ‌بندي اصلاح‌ شده براي تعيين اختلال و ناتواني سكته مغزي استفاده شد. خون وريدي براي تعيين غلظت سرمي سديم گرفته شد. محدوده نرمال به صورت 145 - 135 ميلي اكي والان در ليتر تعريف شد.يافته‌ها: از 125 مبتلا به سكته مغزي، 108 مورد (86/4%) سكته مغزي انسدادي بودند. 82 مورد (65/5%) سطح پايين سديم سرم داشتند. تفاوت در نوع سكته مغزي با سطح پايين سديم سرم 14 مورد (17%) خونريزي دهنده در مقابل 68 مورد (83%) سكته مغزي انسدادي (p=0.01). معني دار بود. همچنين تفاوت در جنس ارتباط معني داري با سطح پايين سديم سرم داشت (49 مورد (59%) زن، 33 مورد (41%) مرد، (p=0.02).در بيماران با سطح پايين سديم سرم، شدت اختلال در زمان بستري (0/01=p) و ناتواني در زمان ترخيص (0/02=p) بيشتر از بيماران سطح طبيعي سديم سرم بود. در بيماران با سابقه مصرف دخانيات، 9 مورد (21%) سطح سديم طبيعي و در مقابل 33 مورد (79%) سطح سديم پايين داشتند (0/03=p).نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه حاضر نشان داد كه شدت اختلال و ناتواني در زمان ترخيص در بيماران سكته مغزي با سطح سديم سرم ارتباط دارد. بنابراين توجه و اصلاح سطح سرمي سديم بايد بيشتر در بيماران سكته حاد مغزي مورد توجه قرار گيرد.