مقايسه اثربخشي دارو درماني و مديريت شناختي رفتاري استرس و تركيب آنها بر تحمل پريشاني و كاهش سردرد در بيماران مبتلا به سردرد تنشي

سابقه و هدف: سردردهاي تنشي شايع ترين نوع سردرد بوده كه موجب افت كاركرد مبتلايان به آن مي شود. با توجه به اينكه دارو درماني به تنهايي نتوانسته درمان كاملي براي آن باشد، لذا هدف از اين مطالعه اثربخشي مديريت شناختي رفتاري استرس به تنهايي و در كنار دارو درماني بر درمان سردردهاي تنشي مي باشد.مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي تعداد 40 نفر از مبتلايان به سردرد تنشي به شيوه نمونه گيري در دسترس انتخاب و در چهار گروه 10 نفره تقسيم شدند. گروه اول مديريت استرس، گروه دوم دارو درماني، گروه سوم دارو درماني و مديريت استرس را دريافت و گروه چهارم هيچ درماني دريافت ننمودند. آزمودني ها به مدت 8 هفته تحت درمان قرار گرفته و قبل و بعد از مداخله، فرم تحمل پريشاني سيمونز و گاهر و فرم سردرد تنشي را تكميل نموده و مورد مقايسه قرار گرفتند.يافته‌ها: ميانگين نمرات تحمل پريشاني گروه اول از 8/38±41/50 به 9/05±46/50، گروه دوم از 7/18±42/43 به 7/46±42/00، گروه سوم از 9/73±37/00 به 9/25±45/75 و گروه چهارم از 9/61±40/8 به 9/67±38/43 تغيير يافت (p=0.000). ميزان سردرد گروه اول از 2/07±7/50 به 1/48±4/75، گروه دوم از 1/95±7/14 به 1/90±4/57، گروه سوم از 2/81±6/75 به 1/66±2/25 و گروه چهارم از 1/95±6/86 به 2/13±7/71 تغيير يافت (p=0.00).ر مقايسه دو به دوي گروه ها مشخص شد كه گروه سوم (روش تركيبي) نسبت به ساير گروه ها در هر دو متغير اختلاف معني دار داشت (p=0.04). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه درمان تركيبي (مديريت استرس و دارو درماني) به طور معني داري بيشترين تاثير را بر افزايش تحمل پريشاني و كاهش سردرد داشته است. لذا مديريت استرس مي تواند مكمل خوبي در كنار دارو درماني باشد.