ارتباط بين حدت بينايي و ضخامت شبكيه اندازه‌گيري شده با روش توموگرافي انسجام نوري (Optical Coherence Tomography) در ادم ماكولاي ديابتي

سابقه و هدف: ادم ماكولاي ديابتي (DME) يكي از عوارض شايع ديابت مي‌باشد كه به طور قابل توجهي باعث اختلال بينايي و نابينايي قابل پيشگيري مي‌شود. ضخامت مركزي ماكولا (CMT) يك ويژگي است كه در بيماران مبتلا به ادم ماكولاي ديابتي يافت مي‌شود. اين مطالعه با هدف تعيين ارتباط بين ضخامت مركزي ماكولاي اندازه‌گيري شده با توموگرافي انسجام نوري (Optical Coherence Tomography= OCT) و حدت بينايي (VA) در بيماران مبتلا به ادم ماكولاي ديابتي قبل و بعد از تزريق داخل زجاجيه بواسيزوماب انجام شد. مواد و روش ‌ها: اين مطالعه مقطعي، بر روي 100 بيمار مبتلا به ادم ماكولاي ديابتي با درگيري هر دو چشم مراجعه كننده به بخش چشم پزشكي بيمارستان روحاني بابل كه تحت تزريق داخل زجاجيه بواسيزوماب قرار گرفتند، انجام شد. حدت بينايي (اندازه‌گيري شده توسط نمودار اسنلن)، ضخامت مركزي ماكولا (اندازه گيري شده با توموگرافي انسجام نوري) و عوامل باليني و پاراكلينيكي (شامل مدت زمان ابتلا به ديابت، هموگلوبين گليكوزيله (HbA1c)، قند خون ناشتا (FBS)، فشار خون و سابقه استعمال دخانيات) براي همه بيماران درست قبل از تزريق بواسيزوماب و 45 روز بعد، مورد بررسي و مقايسه قرار گرفت. يافته‌ها: پيش از مداخله با تزريق بواسيزوماب در 200 چشم، ميانگين حدت بينايي (letter score) و ميانگين ضخامت مركزي ماكولا به ترتيب 12/73±36/83 و 85/18±425/48 ميكرومتر بود ((0/001 p) و فاصله اطمينان 95% به ترتيب (17/5 – 12/5) و (55/5- – 71/5-)). 45 روز پس از تزريق بواسيزوماب، ميانگين تغييرات مطلق حدت بينايي 10/16±15/24 و ميانگين تغييرات مطلق ضخامت مركزي ماكولا 43/08±67/83- ميكرومتر بود (ضريب= 0/18-، فاصله اطمينان 95%= 0/05 – 0/39- ). نتيجه‌گيري: بر اساس نتايج اين مطالعه اگرچه حدت بينايي به طور متوسط با ضخامت مركزي ماكولا ارتباط داشت و مدل رگرسيون چند جمله‌اي توانايي پيش‌بيني را افزايش داد، كاملاً بديهي است كه ضخامت مركزي ماكولا و عوامل باليني مي‌توانند نقش اساسي را به عنوان جايگزين حدت بينايي ايفا كنند.