اثربخشي بهزيستي ‌درماني بر راهبردهاي مقابله‌اي و خودكارآمدي بيماران مبتلا به درد نوروپاتيك مزمن

سابقه و هدف: بيماري‌هاي نوروپاتيك، وضعيت‌هاي تحليل برنده‌ عصبي و يك گروه وسيع و سخت از بيماري‌هاي اعصاب محيطي در انسان مي‌باشد. از آنجائيكه بهزيستي درماني بر سطوح بالاي شش حيطه‌ بهزيستي روانشناختي تأكيد دارد، لذا اين مطالعه به منظور بررسي اثر بخشي بهزيستي درماني بر راهبرد‌هاي مقابله با درد و خودكارآمدي درد بيماران مبتلا به درد نوروپاتيك مزمن انجام شد. مواد و روش ‌ها: اين مطالعه كارآزمايي باليني بر روي 30 نفر از بيماران نوروپاتيك مزمن مراجعه كننده به بيمارستان آيت اله روحاني بابل و مطب شخصي متخصص مغز و اعصاب در دو گروه 15 نفري آزمايش و كنترل، انجام گرفت. بهزيستي درماني در 8 جلسه 120 دقيقه‌اي، هفته‌اي يك بار براي گروه آزمايش اجرا شد، در حاليكه گروه كنترل، درمان روتين را دريافت كردند. پس از دوره پيگيري، گروه كنترل هم تحت روان درماني قرار گرفتند. هر دو گروه پرسشنامه‌هاي راهبردهاي مقابله با درد (Rosenstiel و Keefe، 1985) و خودكارآمدي درد (Nicholas، 1989) را در پيش‌آزمون، پس‌آزمون و پيگيري (دو ماه بعد از پس‌آزمون) تكميل كردند و مقايسه شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه تفاوت آماري معني‌داري بين دو گروه آزمايش و كنترل در نمره‌ خرده ‌مقياس‌هاي راهبرد‌هاي مقابله با درد در توجه برگرداني (3/88±23/13 در مقابل 7/34±11/47) (0/001 p)، تفسير مجدد از درد (5/56±17/33 در مقابل 8/65±13/0) (0/114=p)، فاجعه آفريني (6/24±10/0 در مقابل 5/4±16/33) (0/001 p)، ناديده انگاشتن درد (6/67±24/4 در مقابل 5/11±12/6) (0/001 p)، اميدواري- دعا (9/97±29/13 در مقابل 5/7±22/4) (0/031=p)، گفتگو با خود (4/03±25 در مقابل 4/79±21/2) (0/026=p)، افزايش فعاليت (4/43±20/47 در مقابل 4/94±11/20) (0/001 p) و نيز خودكارآمدي درد (9/45±43/2 در مقابل 13/34±33/33) (0/027=p) وجود دارد. اين نتايج در دوره پيگيري نيز حفظ شد. نتيجه‌گيري: مطالعه حاضر نشان داد كه بهزيستي درماني مي‌تواند به عنوان يك مداخله اثربخش بر بهبود راهبرد‌هاي مقابله با درد و افزايش خودكارآمدي درد بيماران نوروپاتيك مزمن باشد.